ਬਾਹੂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਾਰਾਹਃ ਪृष੍ਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੂਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਹृਦਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੁਲੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਮृਗਃ
'ਵਾਰਾਹ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਕੂਰਮ ਰਾਜ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।'
ਮੁਖਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਾਗੀਸ਼ੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ ਭਵਃ ਨਾਨਾਪਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਏਕਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਵਾਗੀਸ਼ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪੰਛੀ ਦੇਵ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਧਨ ਦੇਵ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਭਵ ਮੇਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ, ਦੇਵ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯੋ ਨਯ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ ਵਾ ਸੁਖਮ੍ ਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਸ਼ੋ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਦਾਨੀਮ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਲਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਜਾਂ ਖਾ ਲੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਸ਼ੂ, ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਹृਦਯੇ ਨੂਨਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਕਰੁਣਾਕਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਪਰਸ਼ੁਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਸ਼ਿਰਸਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਨਿਲਯਂ ਛਨ੍ਦੋਰੂਪਂ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹ੍ਯ੍ ਅਘਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਦੱਸ।
ਮਹਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜਾਯਤੇ ਨਹਿ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਨਫ਼ਰਤ, ਅਗਿਆਨ, ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਸਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਤ੍ਵਾਯੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸਮੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਃ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਦਾ ਸਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵਾਚਿਰਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਮਨੋਰਥਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁਤੇਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜਲਦੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਤਿ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੁਣ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਯਤਮਨਾ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਦੇ ਬੋਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਹਰਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਮਾਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਵਿਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਗੁਰੂ ਸ਼ਾਕਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕਰਕੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ।’
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ਼੍ਰੀਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਸ਼ੁਸ੍ ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਧਰਿਃ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਮਨੋਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਰਸਿਂਹਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼ਾਕਲਿਆ, ਗੌਤਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਵਰ ਮਿਲੇ।
ਪਾਪਿष੍ਠੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਦਿਵਮ੍ ਏਯਿਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ
ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਰਸ਼ੁਰ ਸਰਵ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਸਾਰਸਵਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਗ੍ਜਵੈष੍ਣਵਸ਼ਾਕਲ੍ਯਪਰਸ਼ੁਪ੍ਰਭਵਾਣਿ ਹਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਭੂਵਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਸ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਗ, ਵਿਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਾਕਲ ਤੇ ਪਰਸ਼ੂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਏ।
ਚਿਚ੍ਚਿਕਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਚਿਨ੍ਤਾਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ 'ਚਿੱਚਿਕਾ' ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਗਦਾਧਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ, ਜਿਥੇ ਗਦਾਧਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਚਿਚ੍ਚਿਕਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੇਰੁਣ੍ਡੋ ਯੋ ऽਭਿਧੀਯਤੇ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਥੇ ਚਿੱਚਿਕਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੇਰੁੰਡਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈਰ੍ ਨਗੈਃ ਸੇਵਿਤੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਖਿੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਮਰਸਂਕੁਲੇ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਨਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਚ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ; ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਚਿਨ੍ਤਾਮਰਣਾਨਾਂ ਨ ਭਾਜਨਮ੍ ਏਵਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ ਸ਼ੈਲੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਵृਤੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਨੀ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ।