ਤਤਃ ਸ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਨਾਲਭਤ੍ ਸਂਵਿਦਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੌਨਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਯਾਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਚ ਜ੍ਞਾਨੀ ਸ਼ੌਨਕੋ ਜਨਮੇਜਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਾਣੂ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ ਲੋਹਗਨ੍ਧੋ ਵ੍ਯਨਸ਼ਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਵਭृਥਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਚ ਸ ਚ ਦਿਵ੍ਯਰਥੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸ਼ਸ਼੍ ਚੇਦਿਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਾਸ ਮਿਟ ਗਈ; ਸਨਾਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਿਵਯ ਰਥ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟੇਨ ਲੇਭੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ ਬृਹਦ੍ਰਥਾਤ੍ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਗਤੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਥ ਬਾਰਹਦਰਥ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਂਧਂ ਭੀਮਸ੍ ਤਂ ਰਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍ ਵਿਭਜ੍ਯ ਪਞ੍ਚਧਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਹੁषਸ੍ ਤਦਾ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਯਾਤਿਰ੍ ਦਿਸ਼ਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਯਦੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ ਸ ਨਾਹੁषਃ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ।
ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਨृਪਃ ਤੈਰ੍ ਇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ
ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਭਾਲੀ।
ਯਥਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਧਨੁਰ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੈਃ ਜਰਾਵਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਭਾਰਮ੍ ਆਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਜਰਾਬੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ
ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਯਦੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਜਰਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇਣ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੇ ਬਦਲੇ।'
ਤਰੁਣਸ੍ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਰੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਜਰਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਧਾਯ ਤਂ ਯਦੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
'ਤੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ।' ਯਦੁ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਮਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਨਪਾਕृਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਜਰਾਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮੰਗਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਜਰਾਯਾਂ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ
'ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁੱਦੇ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨृਪ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵੈ
'ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜੋ ਇਹ ਲੈ ਸਕੇ।'
ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਦੁਨਾ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ ਸੁਤਮ੍
ਯਦੁ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਵਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਮਾਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਤਵ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
'ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ?'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਸ ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਅਰਾਜ੍ਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮ੍ ਏਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਜੈਯ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚਤੁਰਃ ਪੁਰੁਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਰੁਣਸ੍ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਰੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਜਰਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਧਾਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਰੋਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ ਮਹੀਮ੍
ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੈਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਦਾ ਚ ਤृਪ੍ਤਃ ਕਾਮੇषੁ ਭੋਗੇषੁ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ ਤਦਾ ਪੁਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਭੋਗਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁੜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗੀਤਾਃ ਕਿਲ ਯਯਾਤਿਨਾ ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕੂਰ੍ਮਵਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗਾਥਾਵਾਂ ਗਾਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਲਮ੍ ਏਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਯਦਾ ਭਾਵਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਚ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।