ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਾਰਦ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵੈ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਦ੍ਦੇਵਯਜਨਂ ਚ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਕृਮਿਕੀਟਾਦਿਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਕੀਟ ਵੀ ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਬੀਜਂ ਮੁਕ੍ਤਿਬੀਜਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ ਗੌਤਮੀਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਦੇਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਧਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਦੰਡਕਾਰਣ ਦਾ ਜੰਗਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣੀਤਾਸਂਗਮੇ ਚਾਪਿ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣ ਏਵ ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਵਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਠਨਂ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਪੂਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾ ਅਪਿ ਮੁਨੇ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾ ਤਰਪਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮੁਨੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਯੁ ਤੀਰਥ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਮੁਨੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗਰੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਿਥਃ ਪੁਰਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਜਯਨ੍ ਨੈਵ ਸੁਰਾ ਦਾਨਵਾ ਜਯਿਨੋ ऽਭਵਨ੍ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਂਗਰਾਦ੍ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਦਾਨਵ ਜਿੱਤ ਗਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਮਨੋਂ ਹਲੇ ਹੋਏ।
ਮਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਮੂਚੁਸ੍ ਤੇ ਦੇਹਿ ਨੋ ऽਭਯਕਾਰਣਮ੍ ਤਾਨ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਂ ਵੈ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਚ੍ਛਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੇ।' ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਓ।'
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨਪਾਯਨਿਰਾਯਾਸਸਹਜਾਨਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਬੁਧਾ ਜਯਹੇਤੁਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਲੈਣਗੇ; 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਪੋ ऽਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਕੇਚਿਦ੍ ਵੈ ਨਨृਤੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰੇ ਅਸ੍ਨਾਪਯਂਸ਼੍ ਚ ਕੇਚਿਚ੍ ਚ ऽਪੂਜਯਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਕੁਝ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਞ੍ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਮੰਗ ਲਵੋ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਸੁਰਪਤਿਂ ਵਿਜਯਾਯ ਦਦਸ੍ਵ ਨਃ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਰਣੇषੁ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਦਿਓ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਯਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਵਾਮਃ ਸੁਖਿਨੋ ਵਯਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।' ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾਮਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਪੁਰੋਗਮਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਨਯੁ ਨਾਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗੂਆ ਸੀ।
ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਸਹ ਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਘਰ ਗਏ ਤੇ ਮਨਯੁ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਨੁਜੈਰ੍ ਦੈਤੇਯੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ ਵਿਬੁਧਾ ਜਾਤਸਂਨਦ੍ਧਾ ਮਨ੍ਯੁਮ੍ ਊਚੁਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮੰਯੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਰੈਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਯੂ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਆਹ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਯੂ ਹੌਲੀ ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨਿਤਾ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਦृਕ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਾਮਨਾਮ ਮਨਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਜਣਨਹਾਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਚ ਤਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਅਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪਰੋ ऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ ਕਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯੋ ਵੇਦ ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਪਰਮ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਆਪ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮੂਲ ਕੌਣ ਜਾਣੇ?
ਏਵਂਵਿਧਾਦ੍ ਅਹਂ ਜਾਤੋ ਮਾਂ ਕਥਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ ਅਥਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤ
ਐਸੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਪਰ ਜੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਨ੍ਯੂ ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਕਂ ਮਹਤ੍ ਤਾਰ੍ਤੀਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਦ੍ਭੂਤਂ ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਭਵ ਦੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਸਂਭृਤਂ ਰੂਪਂ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪੌਰੁषਂ ਪੁਰੁषੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਅਹਂਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਈ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯੋ ਭੀਮ ਉਪਸਂਹਾਰਕृਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਨਿਜਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।