ਪੌਰੁषੇਣਾਥ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੁਹਿ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੇ ਦੇਵਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਮਮ ਚੋਤ੍ਪਾਦਕੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਚ ਮਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼ੁਂ ਕੁਰੁ ਤਦਾ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰੁषਂ ਜਨਕਂ ਮਮ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਜਾਣੋ।'
ਕਾਲਯੂਪਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਂ ਗੁਣਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍ ਬਰ੍ਹਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰੌਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਂ ਜਾਤਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ
ਕਾਲ ਯੂਪ ਦੇ ਪਾਸ, ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਹੀ (ਕੁਸ਼) ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਇਦਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ ਤੁ ਮੁਖਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ऽਭਵਨ੍ ਬਾਹ੍ਵੋਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਮੁਖਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਥਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਵਸਨਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਤ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਸਾਹ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਸਵਰਗ ਬਣਿਆ।
ਮਨਸਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਜਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਭੂਚ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ ਤਥਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਨਾਭੇਰ੍ ਊਰੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ ਏਵ ਚ
ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਂਜਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ ऋषਯੋ ਰੋਮਕੂਪੇਭ੍ਯ ਓषਧ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪਸ਼ਵੋ ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਕृਮਿਕੀਟਪਤਂਗਾਦਿ ਪਾਯੂਪਸ੍ਥਾਦ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਘਰੇਲੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ, ਪਿਛਵाड़ ਤੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਕੀੜੇ, ਕੀਟ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਿਂਚਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦੇਵਾ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਪੁਨਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਚ ਮਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਦਿਸਦਾ-ਨਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਜਾਤਾ ਤਥੇਪ੍ਸਿਤਾ ਇਦਾਨੀਂ ਜੁਹੁਧਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਮਾਨਿ ਚ
ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਚਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ, ਆਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਚੜ੍ਹਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਤਥਾ ਯੂਪਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾਂ ਚ ਕੁਸ਼ਾਂਸ੍ ਤਥਾ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਰੂਪਂ ਯਜ੍ਞਰੂਪਮ੍ ਉਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਧ੍ਯੇਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੂਪ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਕੁਸ਼, ਰਿਤਵਿਕ ਰੂਪ, ਯਜਨ ਰੂਪ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹਟਾ।
ਸ੍ਰੁਵਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਸਰੂਵਾ, ਪੁਰੁਸ਼, ਪਾਸ਼—ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਟਾ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਯੋਨਿषੁ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੌ ਤਥਾ ਚੈਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਬਾਣੀ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ—ਗਰਹਪਤਿ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਚੈਵਾਗ੍ਨੌ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜੁਹ੍ਵਤਸ੍ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁਸਂਧਾਯ ਪੂਰੁषਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯਜ੍ਞਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਮਯਃ ਲੋਕਨਾਥੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਕੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਧੌ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਰੂਪਧਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਵੇਦ੍ ਆਹਵਨੀਯਕੇ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੇਃ ਪੀਤੋ ਗृਹਪਤੇਃ ਕਵੇਃ
ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਤੋ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਨ ਤੇਨ ਰਹਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਣਯਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਕਰਵਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤੋਦਕਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪ੍ਰਣੀਤੇਤਿ ਨਦੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਣੀਤ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰਣੀਤ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾਂ ਤਾਂ ਮਾਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਅਥ ਮਾਰ੍ਜਨੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਪ੍ਰਣੀਤੋਦਕਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਣੀਤ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਣੀਤ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਾਲਂਕृਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਸੋਪਾਨਪਙ੍ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਰੋਹਣਾਯ ਸਾ
ਸਦਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੋਈ ਉਹ ਤੀਰਥ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਲਈ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਪਤਿਤਾ ਭੂਤਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨੇਕੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ ਚ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ ਚ ਸਂਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗੌਤਮੀ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਤਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਤਰਪਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਫਿਰ, ਗੌਤਮੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਆ ਮਿਲੀ।
ਪ੍ਰਣੀਤਾਯਾਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਣੀਤਾਸਂਗਮੋ ऽਭਵਤ੍ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਣੀਤ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਣੀਤ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਤਰਪਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ 'ਕੁਸ਼ਾ ਤਰਪਣ' ਤੀਰਥ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਯੂਪੋ ਮਯਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਲੋਕਪੂਜ੍ਯੋ ऽਸੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਯੂਪ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ ਚਾਭਵਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਸੌ ਵਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕਾਲਰੂਪੋ ऽਸੌ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਪੁਣ੍ਯਦਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਟ ਵਰਖਸ਼ ਅਖੁੱਟ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਦੇਵਯਜਨਂ ਚੇਦਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੰਡਕਾਰਣਿਆ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਯੋ ਵਿਰਾਡ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਜਾਯਤ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਮਮ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਵਿਕृਤਂ ਜਗਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਟ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ—
ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਮ੍ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਨ੍ ਮਦ੍ਦੇਵਯਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੋਵੀ ਕੌਸ ਲੰਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।