ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥਕਨ੍ਯਾਂ ਗਾਂ ਨਾਮ ਲੇਭੇ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਯਤਿਸ੍ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਯਤੀ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਕੁੜੀ ਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਈਫ਼ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਤੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮুনি ਬਣ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਯਯਾਤਿਃ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਦੇਵਯਾਨੀਮ੍ ਉਸ਼ਨਸਃ ਸੁਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਈਫ਼ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਤਨਯਾਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਯਦੁਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਪੁਰੁਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਥਂ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੁਰਹੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਯ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਾਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਨ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰੇਣਾਜਯਨ੍ ਮਹੀਮ੍ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਨਾਲ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਰਥਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਸਂਵਰ੍ਤਵਸੁਨਾਮ੍ਨਸ੍ ਤੁ ਕੌਰਵਾਜ੍ ਜਨਮੇਜਯਾਤ੍
ਉਹ ਰਥ ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਨਮੇਜਯ, ਸੰਵਰਤਵਸੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।
ਕੁਰੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹ ਜਗਾਮ ਸ ਰਥੋ ਨਾਸ਼ਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਕੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਪਰिक्षਿਤ ਦਾ ਉਹ ਰਥ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਹਿ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਃ ਕਾਲੇਨ ਹਿਂਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਲੋਹਗਨ੍ਧੀ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਨਾਲਭਤ੍ ਸਂਵਿਦਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੌਨਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਯਾਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਚ ਜ੍ਞਾਨੀ ਸ਼ੌਨਕੋ ਜਨਮੇਜਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਾਣੂ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ ਲੋਹਗਨ੍ਧੋ ਵ੍ਯਨਸ਼ਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਵਭृਥਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਚ ਸ ਚ ਦਿਵ੍ਯਰਥੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸ਼ਸ਼੍ ਚੇਦਿਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਾਸ ਮਿਟ ਗਈ; ਸਨਾਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਿਵਯ ਰਥ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟੇਨ ਲੇਭੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ ਬृਹਦ੍ਰਥਾਤ੍ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਗਤੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਥ ਬਾਰਹਦਰਥ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਂਧਂ ਭੀਮਸ੍ ਤਂ ਰਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍ ਵਿਭਜ੍ਯ ਪਞ੍ਚਧਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਹੁषਸ੍ ਤਦਾ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਯਾਤਿਰ੍ ਦਿਸ਼ਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਯਦੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ ਸ ਨਾਹੁषਃ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ।
ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਨृਪਃ ਤੈਰ੍ ਇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ
ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਭਾਲੀ।
ਯਥਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਧਨੁਰ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੈਃ ਜਰਾਵਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਭਾਰਮ੍ ਆਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ, ਜਰਾਬੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ
ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਯਦੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਜਰਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇਣ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੇ ਬਦਲੇ।'
ਤਰੁਣਸ੍ ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਚਰੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਜਰਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਧਾਯ ਤਂ ਯਦੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
'ਤੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ।' ਯਦੁ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਮਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਅਨਪਾਕृਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਜਰਾਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਮੰਗਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਜਰਾਯਾਂ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ
'ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁੱਦੇ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨृਪ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵੈ
'ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਜੋ ਇਹ ਲੈ ਸਕੇ।'
ਸ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਯਦੁਨਾ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ ਸੁਤਮ੍
ਯਦੁ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਵਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ ਮਾਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਤਵ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
'ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ?'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਸ ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਅਰਾਜ੍ਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਂ ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਏਵਮ੍ ਏਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਅਪਿ
ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।