ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਵੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਹ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਹਯਾ ਹੈ।
ਯਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭ੍ਯੋ ऽਭਵਨ੍ ਨਦ੍ਯੋ ਗੋਦਾਭੀਮਰਥੀਮੁਖਾਃ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਤਦ੍ ਵਿਰਜਮ੍ ਏਕਵੀਰਾ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਗੋਦਾ, ਭੀਮਾ, ਰਥੀ ਆਦਿ। ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਕਵੀਰਾ ਨਦੀ ਵੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ऽਨੁਵਰ੍ਣਿਤੁਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਾਰਦ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਨ੍ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਿਤਰੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ।
ਤਦ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਪਰਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਰ ਏਵ ਤੁ
ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ—ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਅਪਰਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਨ੍ਵਿਤ ਏਵ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਾਤ੍ ਸਾਵਯਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ, ਨਾਸਵੰਤ ਪੁਰਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੋਂ, ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤਥਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਬ੍ਜਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਭਵਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਖ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਏਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰਾ ਏਕਦੈਵਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤਾਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਨੈਵ ਵੇਦਾਸ੍ ਤਦਾ ਚਾਸਨ੍ ਨਾਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਅਚਲ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੇਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਯਿ ਤਦਾ ਅਸ਼੍ਰੌषਂ ਵਾਚਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ
“ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਅਚਲ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ।”
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਵਾਚਂ ਪਰੁषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਕਥਂ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕ੍ਵ ਵਾ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕੇਨ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਦਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ: 'ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਬਣਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਵਾਂ?'
ਸੈਵ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਮਾਤਾ ਜਗਦੀਸ਼ਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਗਦੀਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ-ਰੂਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਜ੍ਞੋ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਨਾਤਨੀ
“ਯਜਨ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਆਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯਜਨ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ।”
ਕਿਂ ਯਜ੍ਵਨਾਮ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪੁਨਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਕੇਨੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਦ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਤਃ ਸੋਵਾਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਦੱਸ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?' ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਓਂਕਾਰਭੂਤਾ ਯਾ ਦੇਵੀ ਮਾਤृਕਲ੍ਪਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ ਕਰ੍ਮਭੂਮੌ ਯਜਸ੍ਵੇਹ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਮ੍
“ਜੋ ਦੇਵੀ ਓਂਕਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ—ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਤੇ, ਇਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯਜਨ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।”
ਸ ਏਵ ਸਾਧਨਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੇਨ ਤਂ ਯਜ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਵਿਰਾਦਿਕਮ੍
ਇਹੀ ਤੈਥੋਂ ਸਾਧਨ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਓ ਸਤਕਰਮੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਯਜਨ, 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', ਮੰਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਵਨ ਆਦਿ—all ਇਹੀ ਰਾਹੀਂ ਹਨ।
ਹਰਿਰ੍ ਏਵਾਖਿਲਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵੀਂ ਕਰ੍ਮਭੂਃ ਕ੍ਵ ਵਿਧੀਯਤੇ ਤਦਾ ਨਾਰਦ ਨੈਵਾਸੀਦ੍ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯ੍ ਅਥ ਨਰ੍ਮਦਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਰਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਿੱਥੇ ਬਣੀ?' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓ ਨਾਰਦ, ਨਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸੀ, ਨਾ ਨਰਮਦਾ।
ਯਮੁਨਾ ਨੈਵ ਤਾਪੀ ਸਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਗੌਤਮੀ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਨਦਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸਰਃ ਸਰਿਤੋ ऽਮਲਾਃ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਯਮੁਨਾ, ਤਾਪੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੌਤਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਸਮੁੰਦਰ, ਕੋਈ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਜਾਂ ਨਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਹਿਮਵਤੋ ਗਿਰੇਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚਾਪਿ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਹ੍ਯਾਚ੍ ਚੈਵਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਤੁ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਃ ਸ਼ੁਭੋਦਯਾ
ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਸਹਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥੋ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਮ੍ ਤਤੋ ਮਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿਣਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ।
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛ ਇਤਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਤਥੋਪਵਿਸ਼ ਚਾਤ੍ਰ ਹਿ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ ਤੇ ਯਜ੍ਞਃ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
'ਇਥੋਂ ਜਾ, ਇਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਇਥੇ ਬੈਠ; ਇਥੇ ਹੀ ਯਜਨ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਇਥੇ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕृਤੇ ਚੈਵਾਥ ਸਂਕਲ੍ਪੇ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ ਯਦ੍ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾ ਵੇਦਾ ਵਿਧੇ ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ
ਜਦ ਯਜਨ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛਬ੍ਦਗੋਚਰਮ੍ ਸ੍ਵਤੋ ਮੁਖੇ ਮਮ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਚ ਸ੍ਮृਤਿਗੋਚਰਮ੍
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵੇਦਾਰ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੋ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸੌ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਤਤਃ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਰਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਰਥ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ 'ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ' ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਵ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਮ੍ ਤਦੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਉਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ऽਸੌ ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਓ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।