ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਸਮਾਯੋਗੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕਿਲ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰਥਮ੍ ਆਰੂਢਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮਨ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾਃ ਸਰਿਦਮ੍ਬਾਯਾਃ ਪੁਲਿਨੇ ਵਿਮਲਾਸ਼ਯਾਃ
ਦੇਵ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭੀष੍ਟਦਾ ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਖਿਲਸ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਭਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਥ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਗਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਃ ਕੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨਾਂ ਪਰੈਰ੍ ਹਠਾਤ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਜਯੋ ਵਾਥਵਾ ਮृਤਿਃ ਸਪਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਭਿਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਧਿਙ੍ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕ ਹੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ—ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਾਰ ਕੇ ਜੀਣਾ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਅਸਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨਾਲਂ ਸੁਰਗਣਾ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਹਰੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਰਾਧਯਤੇਸ਼੍ਵਰੌ
'ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ, ਸੁਰ-ਗਣੋ! ਜਲਦੀ ਗੌਤਮੀ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਉੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।'
ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਸ੍ ਤਯੋਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਕਿਂ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
'ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ?'
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਹਰੀਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾ ਜਯਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੋ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਗਮੋ ਜਾਤਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਦੇਵਾਗਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਸਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਨਿ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਨਾਰਦ ਦੇਵਾਗਮਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਿਯ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਉੱਥੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਤੇ 'ਪ੍ਰਿਆ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਵੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਹ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਹਯਾ ਹੈ।
ਯਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭ੍ਯੋ ऽਭਵਨ੍ ਨਦ੍ਯੋ ਗੋਦਾਭੀਮਰਥੀਮੁਖਾਃ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ ਤਦ੍ ਵਿਰਜਮ੍ ਏਕਵੀਰਾ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਗੋਦਾ, ਭੀਮਾ, ਰਥੀ ਆਦਿ। ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਕਵੀਰਾ ਨਦੀ ਵੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ऽਨੁਵਰ੍ਣਿਤੁਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਾਰਦ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਨ੍ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਿਤਰੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਝੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ।
ਤਦ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਪਰਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਰ ਏਵ ਤੁ
ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ—ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਅਪਰਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਨ੍ਵਿਤ ਏਵ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਾਤ੍ ਸਾਵਯਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ, ਨਾਸਵੰਤ ਪੁਰਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੋਂ, ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਅਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤਥਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਬ੍ਜਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਭਵਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਖ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਏਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰਾ ਏਕਦੈਵਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤਾਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਨੈਵ ਵੇਦਾਸ੍ ਤਦਾ ਚਾਸਨ੍ ਨਾਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਅਚਲ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੇਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਯਿ ਤਦਾ ਅਸ਼੍ਰੌषਂ ਵਾਚਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ
“ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਅਚਲ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ।”
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਵਾਚਂ ਪਰੁषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਕਥਂ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕ੍ਵ ਵਾ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕੇਨ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਦਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ: 'ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਬਣਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਵਾਂ?'
ਸੈਵ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਮਾਤਾ ਜਗਦੀਸ਼ਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਗਦੀਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ-ਰੂਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਯਜ੍ਞੋ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਨਾਤਨੀ
“ਯਜਨ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਆਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯਜਨ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ।”
ਕਿਂ ਯਜ੍ਵਨਾਮ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪੁਨਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਕੇਨੇਤਿ ਤਦ੍ ਵਦ ਯਜ੍ਞਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਤਃ ਸੋਵਾਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਦੱਸ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?' ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਓਂਕਾਰਭੂਤਾ ਯਾ ਦੇਵੀ ਮਾਤृਕਲ੍ਪਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ ਕਰ੍ਮਭੂਮੌ ਯਜਸ੍ਵੇਹ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਮ੍
“ਜੋ ਦੇਵੀ ਓਂਕਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ—ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਤੇ, ਇਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯਜਨ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।”
ਸ ਏਵ ਸਾਧਨਂ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੇਨ ਤਂ ਯਜ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਵਿਰਾਦਿਕਮ੍
ਇਹੀ ਤੈਥੋਂ ਸਾਧਨ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਓ ਸਤਕਰਮੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਯਜਨ, 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', ਮੰਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਵਨ ਆਦਿ—all ਇਹੀ ਰਾਹੀਂ ਹਨ।
ਹਰਿਰ੍ ਏਵਾਖਿਲਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।