ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੇਦਂ ਯੁਕ੍ਤਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੂषਣਂ ਵਿਨਯੇਨ ਹਿ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਦਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਉਲਟਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਮਿਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਜਿਹ੍ਮਂ ਕਦਾਚਨ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਜੇ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਭ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਕਪਟੈਸ੍ ਤ ਏਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪਟ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਨੀਚ ਲੋਕ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਤਾ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਦ੍ਰੂਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍ ਜਰਯਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਦ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਬੁਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਦ੍ਰੂਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਤਾਂ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਤੇਨਾਭਿषੇਚਿਤਾਨਾਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਮਾਨੀਯ ਨਾਗਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਰੁਡੋ ਮਘਵਾਨਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਕਦਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਰਸਾਤਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੇਘਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਥੇ ਬੱਦਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ੍ਹਣ।
ਤਥਾ ਵਵਰ੍ष ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਮ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਸਂਜੀਵਨਂ ਪਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਜਨ ਨੇ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ; ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਗਰੁਡੇਨ ਯਤ੍ ਯਤ੍ਰਾਭਿषੇਚਿਤਾ ਨਾਗਾਸ੍ ਤਨ੍ ਨਾਗਾਲਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡੇਨ ਯਤੋ ਵਾਰਿ ਆਨੀਤਂ ਤਦ੍ ਰਸਾਤਲਾਤ੍ ਤਦ੍ ਗਾਙ੍ਗਂ ਵਾਰਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਗਰੁੜ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਯਾ ਵਾਰਣਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਮ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਸਂਜੀਵਨਂ ਯਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਮृਤਸਂਵਾਹਾ ਵਞ੍ਜਰਾ ਸਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ
ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੰਜਰਾ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਲੈ ਆਈ।
ਜਰਾਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸਂਤਾਪਹਾਰਿਣੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਾਰਿਣੀ ਰਸਾਤਲਭਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਭਵਾ ਤੁ ਯਾ
ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮੋ ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਘਸਂਚਯਾਃ
ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਜਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ? ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਪਾਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਲੱਖ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਦਾਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੌਘਹਾਰਿਣਾਮ੍ ਵਞ੍ਜਰਾਸਂਗਮਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਨੁਸ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਪਤ੍ਤਯਃ
ਵੰਜਰਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਗਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਕਮ੍
ਇਕ ਤੀਰਥ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਭੂਦ੍ ਧਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਲਈ ਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਇਲਾਭਵਤ੍ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਅਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਸਵਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਰਮਭੂਮੀ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਛਾ ਗਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਾਤॄਨ੍ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਸ੍ ਤਤਃ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਭਾਗੈਰ੍ ਵਿਨਾ ਕृਤਾਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੇ।
ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਮਾਮ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਗਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਮੈਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ—'
ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਹਵੀਂषਿ ਚ ਯਸ਼ਾਂਸਿ ਚ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਦੇਵਾ ਭੂਮਿਂ ਤੇ ਸਮਰਾਰ੍ਥਿਨਃ
'ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਹਵਨ ਤੇ ਮਾਣ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੋਗੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ ਏਕੀਭੂਤ੍ਵਾ ਯਯੁਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਜਯਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਦੇਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹਿਰ੍ ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਿਸ੍ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਿਰ੍ ਨਮੁਚਿਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਮਯਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੋਦ੍ਧਾਰੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਅਹਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਬਲੀ, ਤਵਾਸ਼ਤਰ, ਨਾਮੁਚਿ, ਸ਼ੰਬਰ, ਮਯਾ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਥ ਵਰੁਣਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਤਵਾਸ਼ਤਰ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਵੈ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਗਰੇ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਮਹਾਯਤ੍ਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪੁਰਾਭਵਤ੍ ਤਦ੍ਵਨੇਨ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਤ੍ਰਿਕੂਟ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਗਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੇਲਨਂ ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਲਯਸ੍ ਤੁ ਸਃ ਮਲਯਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਸ਼ੋ ऽਸੌ ਦੇਵਾਰੀਣਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਦਾ
ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਇਕਠੇ ਹੋਏ; ਮਲਯਾ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਣ-ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।