ਵਿਨਤਾ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਹਗਾਨਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਾਗਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਰਪਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚੇਯਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਪਜਨਨੀ ਹਠਾਤ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਰੁਡੋ ਮਾਮ੍ ਆਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਲੈ ਚਲੋ।' ਗਰੁੜ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਰੂਢਂ ਸਰ੍ਪਸੈਨ੍ਯਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਪਗਮਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਭਾਨੁਤਾਪੇਨ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ
ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਤਂਗਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਅਲਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਯਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਗਰੁਡ ਵਿਹਾਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ
ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ; ਸੂਰਜ-ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਸਤ ਸਤ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਾਂ। ਗਰੁੜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਨਾਗੈਰ੍ ਉਚ੍ਯਮਾਨ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਮੁਖਃ
ਸਰਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਗ੍ਧਭੋਗਾ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਂ ਵੀਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਹਵਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਦਗ੍ਧਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੜੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਸੜੇ ਹੋਏ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਸਂਨਾਦਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਮਹੀਤਲੇ ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੁਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਤਾਨ੍ ਸਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸੁਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਭਰੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਕਦਰੂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਈ।
ਉਵਾਚ ਵਿਨਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਸ੍ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਤਿਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਯੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨਾਲ; ਜਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਵਾਮਿਵਾਕ੍ਯਂ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਯਪ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਭਵੇਚ੍ ਚੈਵਂ ਕਥਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਭੀਤਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੇਦਂ ਯੁਕ੍ਤਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੂषਣਂ ਵਿਨਯੇਨ ਹਿ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਦਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਉਲਟਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਮਿਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਜਿਹ੍ਮਂ ਕਦਾਚਨ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਜੇ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਭ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਕਪਟੈਸ੍ ਤ ਏਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪਟ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਨੀਚ ਲੋਕ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਤਾ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਦ੍ਰੂਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍ ਜਰਯਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਦ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਬੁਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਦ੍ਰੂਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਤਾਂ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਤੇਨਾਭਿषੇਚਿਤਾਨਾਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਮਾਨੀਯ ਨਾਗਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਰੁਡੋ ਮਘਵਾਨਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਕਦਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਰਸਾਤਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੇਘਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਥੇ ਬੱਦਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ੍ਹਣ।
ਤਥਾ ਵਵਰ੍ष ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਮ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਸਂਜੀਵਨਂ ਪਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਜਨ ਨੇ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ; ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਨੀਤਂ ਗਰੁਡੇਨ ਯਤ੍ ਯਤ੍ਰਾਭਿषੇਚਿਤਾ ਨਾਗਾਸ੍ ਤਨ੍ ਨਾਗਾਲਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁਡੇਨ ਯਤੋ ਵਾਰਿ ਆਨੀਤਂ ਤਦ੍ ਰਸਾਤਲਾਤ੍ ਤਦ੍ ਗਾਙ੍ਗਂ ਵਾਰਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਗਰੁੜ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਯਾ ਵਾਰਣਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਮ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਸਂਜੀਵਨਂ ਯਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਮृਤਸਂਵਾਹਾ ਵਞ੍ਜਰਾ ਸਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ
ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੰਜਰਾ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਲੈ ਆਈ।
ਜਰਾਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸਂਤਾਪਹਾਰਿਣੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਾਰਿਣੀ ਰਸਾਤਲਭਵਾ ਗਙ੍ਗਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਭਵਾ ਤੁ ਯਾ
ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਂਗਮੋ ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਘਸਂਚਯਾਃ
ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਜਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ? ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਪਾਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਲੱਖ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਦਾਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੌਘਹਾਰਿਣਾਮ੍ ਵਞ੍ਜਰਾਸਂਗਮਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਨੁਸ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਪਤ੍ਤਯਃ
ਵੰਜਰਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਗਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਕਮ੍
ਇਕ ਤੀਰਥ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਭੂਦ੍ ਧਨਹੇਤਵੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਲਈ ਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।