ਕਦ੍ਰੂਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਿਤਮ੍ ਇਚ੍ਛਤੀ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੂਤਿਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵਿਨਤਾਂ ਖਗਮਾਤਰਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਦਰੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਵ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਃ ਅਹੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਧਨ੍ਯਾਸਿ ਬਤ ਦਾਸ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਾ, ਤੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—even ਨੌਕਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—ਧਨਿਆ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਗੂਹਮਾਨਾ ਸਾ ਕਦ੍ਰੂਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੁਪਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਬੈਠੀ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਰਵਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ?
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਦੀਯਾਨ੍ ਸੁਭਗੇ ਨਯ ਨਾਗਾਲਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਦ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ਼ੀਤਲਂ ਸਰਃ
ਸੁਭਾਗੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਠੰਢਾ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵਹਨ੍ ਨਾਗਾਨ੍ ਕਦ੍ਰੂਂ ਚ ਵਿਨਤਾ ਤਥਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਦਿਤਾ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਨਾਗਾਂ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਨੇਤੁ ਨਿਲਯਂ ਗਰੁਡੋ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨ੍ ਇਤਿ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਪਮਾਤਾ ਗਰੁਡਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਹਂਸਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਲਯਂ ਮਮ ਹਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵਂ ਨਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮੇ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਅਨ੍ਵਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੰਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੱਲ ਜਾਵਣਗੇ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ।
ਸਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਵਿਨਤਾ ਦੀਨਾ ਕਦ੍ਰੂਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਵਿਨਤਾ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਰ੍ਪਮਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਨੇष੍ਯਤੇ ਸੁਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਨਕਰਂ ਦੇਵਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਣ।
ਵਿਨਤਾ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਹਗਾਨਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਾਗਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਰਪਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚੇਯਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਪਜਨਨੀ ਹਠਾਤ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਰੁਡੋ ਮਾਮ੍ ਆਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਲੈ ਚਲੋ।' ਗਰੁੜ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਰੂਢਂ ਸਰ੍ਪਸੈਨ੍ਯਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਉਪਗਮਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਭਾਨੁਤਾਪੇਨ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ
ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਤਂਗਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ਅਲਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਯਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਗਰੁਡ ਵਿਹਾਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ
ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ; ਸੂਰਜ-ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਸਤ ਸਤ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਾਂ। ਗਰੁੜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਨਾਗੈਰ੍ ਉਚ੍ਯਮਾਨ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਮੁਖਃ
ਸਰਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਗ੍ਧਭੋਗਾ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਂ ਵੀਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਹਵਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਦਗ੍ਧਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੜੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਸੜੇ ਹੋਏ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਸਂਨਾਦਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਮਹੀਤਲੇ ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੁਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਤਾਨ੍ ਸਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸੁਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਭਰੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਕਦਰੂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਈ।
ਉਵਾਚ ਵਿਨਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਸ੍ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਤਿਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਯੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨਾਲ; ਜਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਵਾਮਿਵਾਕ੍ਯਂ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਯਪ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਭਵੇਚ੍ ਚੈਵਂ ਕਥਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਭੀਤਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੇਦਂ ਯੁਕ੍ਤਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੂषਣਂ ਵਿਨਯੇਨ ਹਿ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸਦਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਉਲਟਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਮਿਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਜਿਹ੍ਮਂ ਕਦਾਚਨ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਜੇ ਵਾਪਿ ਸਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਭ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਕਪਟੈਸ੍ ਤ ਏਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪਟ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਨੀਚ ਲੋਕ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਤਾ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਦ੍ਰੂਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍ ਜਰਯਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਦ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਬੁਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਦ੍ਰੂਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਨਤਾਂ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਤੇਨਾਭਿषੇਚਿਤਾਨਾਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਗਤਂ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਮਾਨੀਯ ਨਾਗਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਰੁਡੋ ਮਘਵਾਨਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਕਦਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਰਸਾਤਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੇਘਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਣਃ
ਇਥੇ ਬੱਦਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ੍ਹਣ।
ਤਥਾ ਵਵਰ੍ष ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਮ੍ ਰਸਾਤਲਭਵਂ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਸਂਜੀਵਨਂ ਪਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਜਨ ਨੇ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ; ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।