ਦਸ਼ਾਪਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਦਸ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਤਾਰਕਂ ਹੋਮਮ੍ ਅਕਾਰਯਦ੍ ਅਘਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਵਸੁਧਾਰਯਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪਾਸੌ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਤਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਃ ਸਰਿਦਮ੍ਬਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਕਃ ਸਹਸ੍ਰਕੁਣ੍ਡਾਭਿਧਂ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਹਸਰਕੁੰਡ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਮਹਾਨ ਫਲ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ ਏਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਦਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਪਿਲ ਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੈੰਹਿਕੇਯਮ ਨਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਅਯਾਜਯਨ੍ਨ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੇ ਭੁਵਂ ਦਦੁਃ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਦਿਤਯਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯਸ੍ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪਸੇ ऽਙ੍ਗਿਰਸੋ ਯਯੁਃ ਸਾ ਭੂਮਿਃ ਸੈਂਹਿਕੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਆਦਿਤਯ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਸੈੰਹਿਕੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਸੁਸ੍ ਤੇ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਵਿਭੀਤਾ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਤਾਂ ਸੈਂਹਿਕੀਮ੍ ਇਤਿ
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸੈੰਹਿਕੀ ਹੈ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਨੁਗਤ੍ਵਾਥ ਵਾਚਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭੁਵਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈਣ।' ਪਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਨਹੀਂ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਜੇ ਕੋਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਰ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ ਭੂਮੇਃ ਸ੍ਵਪਰਦਤ੍ਤਾਯਾ ਹਰਣਾਨ੍ ਨਾਧਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਵੀਕੁਰ੍ਮਃ ਪੁਨਸ੍ ਤੁ ਤਾਮ੍ ਏਵਂ ਯਦਾ ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਯਾ ਹਰਣੇ ਕਿਂ ਤਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੇ ਆਪਣੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਥਾਪਿ ਕ੍ਰਯਰੂਪੇਣ ਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭੁਵਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਕਪਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ—
ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਭੁਵਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਤਾਂ ਦਦੁਃ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਪਿਲਾਸਂਗਮਂ ਤਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਘੌਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਦਾਨਤੋਯਾਦ੍ ਆਪਗਾ ਕਪਿਲਾਭਿਧਾ
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਪਿਲਾ ਹੈ।
ਸਸ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਭੁਵੋ ਦਾਨਾਦ੍ ਗੋਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਮਯਂ ਮੁਨਿਃ
ਹਰੇਕ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵਟਾ-ਸਲਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੌ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਸਂਗਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਤਚ੍ ਚ ਕਪਿਲਾਸਂਗਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਪਿਲਾ ਸੰਗਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਹ੍ਰਦਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਗਦਾਧਰਃ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਖਹਰਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਭਵ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਮਗਾਯਿਨਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਗਾਰਸਂਭੂਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬਹੁਰੂਪਿਣਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਖਾਦਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਧृਤਾਯੁਧਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਤਦਾਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਕਰ ਚੁਕਾਇਆ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਆਪੂਰਯਤ੍ ਤਦਾ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਤਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਿਰ੍ਵੈਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਚਕਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰ੍षਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਆਪੂਰਯਦ੍ ਧਰਿਃ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੀਨਸ਼ੁਰ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਭਰਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰੈਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਜਨਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ-ਪੁੱਤਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਯੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨੁਦਂ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਅਯੁਤਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਣਿ ਚ ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਰ੍ ਨੈਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਭਵਃ
ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਤੀਰਥ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਆਇਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਭਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।