ਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਾ ਰਾਮਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹੇषੁ ਅਨਾਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਰੂਪਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਚੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਅਨਾਦਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਦਸੂਰਤ ਗੱਲ ਆਈ।
ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਤਾਮ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਮ੍ ਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦਮ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਨ ਸਹਨ੍ਤੇ ਕੁਲੋਨ੍ਨਤਾਃ
ਉਹ ਭਾਰੀ, ਝੂਠੀ ਦੋਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਵਾਲੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਤਤ੍ਯਾਜ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਮ੍ ਅਦੁष੍ਟਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਰੁਦਨ੍
ਵਾਲਮੀਕਿ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਦ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਭਿਯਾ ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ...
ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਯਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਤ੍ਰੈਵਾਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਰਾਮਪੁਤ੍ਰੌ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੌ
ਰਾਮ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਆਏ।
ਲਵਃ ਕੁਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਨਾਰਦਾਵ੍ ਇਵ ਗਾਯਕੌ ਰਾਮਾਯਣਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਵ੍ ਇਵ ਸੁਸ੍ਵਰੌ
ਲਵ ਤੇ ਕੁਸ਼, ਨਾਰਦ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਾ ਰਾਮਾਇਣ ਸੁੰਦਰ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੌ ਸਮੀਯਤੁਃ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਰਾਜਸੁਤੌ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਦਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ।
ਰਾਮਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ ਤਨਯਾਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਵ੍ ਆਨੀਯ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਲਿਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਕਾਰੂਢੌ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਖਿਨ੍ਨਾਨਾਮ੍ ਅਗਤੀਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ...
ਪੁਤ੍ਰਾਲਿਙ੍ਗਨਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਵਜਤਿ ਚੁਮ੍ਬਤਿ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਰਾਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵੈ ਮੁਹੁਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਲਙ੍ਕਵਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਙ੍ਗਦੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਭੀषਣਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਗਤ੍ਯ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਿਂਹਾਸਨਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸੀਤਾਮ੍ ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਅਙ੍ਗਦਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ; ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਅੰਗਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਵ ਗਤਾਯੋਨਿਜਾ ਮਾਤਾ ਏਕੋ ਰਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਮੇਣ ਸਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਾਃ
ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਤਾ ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।' ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਆਰ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਾਦਿਨਿ ਅਗ੍ਨੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਗਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਕਿਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬੇਕਾਬੂ ਰਿਹਾ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ ਲੌਕਿਕੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈ ਰਾਮਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਮਰਿष੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਪੁਨਰ੍ ਈਯਤੁਃ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; 'ਆਓ ਮਰ ਜਾਈਏ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਰਾਮਸ੍ ਤੌ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਅਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਭਿਃ ਸਹ ਆਗਤ੍ਯ ਗੌਤਮੀਂ ਤਤ੍ਰ ऽਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਰਾਮ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਆਏ; ਗੌਤਮੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਮ੍ ਸਂਸਾਰਾਸ੍ਥਾਵਿਰਹਿਤਾ ਗੌਤਮੀਸੇਵਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਰਾਮੋ ऽਨੁਜਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਏ; ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰਿਤਾਪਂ ਜਹੌ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸੀਤ੍ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਕੁਣ੍ਡਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਸਹਸਰਕੁੰਡ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਪਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਦਸ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਤਾਰਕਂ ਹੋਮਮ੍ ਅਕਾਰਯਦ੍ ਅਘਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਵਸੁਧਾਰਯਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪਾਸੌ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਤਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਃ ਸਰਿਦਮ੍ਬਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਕਃ ਸਹਸ੍ਰਕੁਣ੍ਡਾਭਿਧਂ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਹਸਰਕੁੰਡ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਮਹਾਨ ਫਲ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ ਏਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਦਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਪਿਲ ਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੈੰਹਿਕੇਯਮ ਨਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਅਯਾਜਯਨ੍ਨ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੇ ਭੁਵਂ ਦਦੁਃ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਦਿਤਯਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯਸ੍ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਪਸੇ ऽਙ੍ਗਿਰਸੋ ਯਯੁਃ ਸਾ ਭੂਮਿਃ ਸੈਂਹਿਕੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਆਦਿਤਯ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਸੈੰਹਿਕੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਸੁਸ੍ ਤੇ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਵਿਭੀਤਾ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਤਾਂ ਸੈਂਹਿਕੀਮ੍ ਇਤਿ
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸੈੰਹਿਕੀ ਹੈ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਨੁਗਤ੍ਵਾਥ ਵਾਚਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭੁਵਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈਣ।' ਪਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਨਹੀਂ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਜੇ ਕੋਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—