ਨਾਧਿਵ੍ਯਾਧੀ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਬਨ੍ਧੁਕਲਹੋ ਨृਣਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਤਿਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮੀਤੀਰਸਂਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹੀਤਿ ਰਾਜਾ ਵੈ ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਵ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਭਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਕਮ੍ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਭਵਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤੁ ਮਾਨਦ
ਭਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਤੀਜਾ ਅੱਖ ਵੇਖੋ।' ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਵ ਦਾ ਅੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਿਮਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਯੇਨਾਕਾਰਿ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਿਮ੍ਨ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਸ ਅੱਖ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਿਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਲਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕੇ ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਾ ਜਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਪਾਪਮਹਾਰੋਗਮਹਾਵ੍ਯਸਨਿਨਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਵਿਪਦ੍ਗਣਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਮਤਲਬ੍ਧਯੇ ਪ੍ਰਾਦਾਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਭਵਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਭਾਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ।
ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦਾਨਿ ਚ
ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਨਮਿਆ; ਇਹੀ ਭਾਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਕੁਣ੍ਡਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਖੀ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਸਹਸਰਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਰਿਪੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਾਦੀਨ੍ ਰਣੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਤਸ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੇ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਅਗ੍ਨੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਗਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਨਿਧੌ ਏਹਿ ਵੈਦੇਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸਿ ਅਙ੍ਕਮ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਆ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਣ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ।"
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਙ੍ਗਦੋ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਮਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਆਓ ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਚੱਲੀਏ।"
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਪੁਨਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ਮਾਤृषੁ ਲੌਕਿਕੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਅਙ੍ਕਮ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਰਿਤ੍ਰਵਿषਯੇ ਸਂਦੇਹਃ ਕਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਤੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਣ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਉਸਦੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਲੋਕਾਪਵਾਦਸ੍ ਤਦ੍ ਅਪਿ ਨਿਰਸ੍ਯਃ ਸ੍ਵਜਨੇषੁ ਹਿ ਤਯੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਈ ਉਲਟ-ਸਲਟ ਗੱਲ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਸ਼੍ ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਾਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਭੀ ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਙ੍ਕਂ ਚਾਰੁਰੋਹ ਸਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਸੁਖੀ ਰਹੋ" ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੀ।
ਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਂ ਤੁ ਯਤ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤੇ ऽਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਾ ਰਾਮਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹੇषੁ ਅਨਾਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਰੂਪਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਚੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਅਨਾਦਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਦਸੂਰਤ ਗੱਲ ਆਈ।
ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਤਾਮ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਮ੍ ਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦਮ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਨ ਸਹਨ੍ਤੇ ਕੁਲੋਨ੍ਨਤਾਃ
ਉਹ ਭਾਰੀ, ਝੂਠੀ ਦੋਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਵਾਲੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ਤਤ੍ਯਾਜ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਮ੍ ਅਦੁष੍ਟਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਰੁਦਨ੍
ਵਾਲਮੀਕਿ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਦ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਭਿਯਾ ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ...
ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਯਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਤ੍ਰੈਵਾਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਰਾਮਪੁਤ੍ਰੌ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੌ
ਰਾਮ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਆਏ।
ਲਵਃ ਕੁਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਨਾਰਦਾਵ੍ ਇਵ ਗਾਯਕੌ ਰਾਮਾਯਣਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਵ੍ ਇਵ ਸੁਸ੍ਵਰੌ
ਲਵ ਤੇ ਕੁਸ਼, ਨਾਰਦ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਾ ਰਾਮਾਇਣ ਸੁੰਦਰ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੌ ਸਮੀਯਤੁਃ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਰਾਜਸੁਤੌ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਦਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ।
ਰਾਮਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ੂਰੌ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ ਤਨਯਾਵ੍ ਇਤਿ ਤਾਵ੍ ਆਨੀਯ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਲਿਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਕਾਰੂਢੌ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਖਿਨ੍ਨਾਨਾਮ੍ ਅਗਤੀਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ...
ਪੁਤ੍ਰਾਲਿਙ੍ਗਨਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਵਜਤਿ ਚੁਮ੍ਬਤਿ
ਇੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਰਾਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ, ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।