ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮृਤ੍ਯੁਰਸਾਤਲੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤਾਨਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਿਂਹਸ੍ਥਿਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੋ ਵੀ ਤੀਰਥ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿੰਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਸ਼੍ਰੀਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜਨਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਨਾਮਕਮ੍
ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਧਨ-ਧੰਨ, ਇਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਦੌਲਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਇष੍ਟੈਃ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਿਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦੀ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ ਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦੀਤਟਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਨਨ੍ਦਵਿਵਰ੍ਧਨਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨੰਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਕੰਢਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਸ਼ੇषਜਗਦਨ੍ਤਸ੍ਥੋ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਕृਤਿਃ
ਭਾਵਤੀਰਥ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ: ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਾਰਗਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟਿਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਯ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੈਂਤੀ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਯੌਵਨਚ੍ਯੁਤਃ ਭਵੇਯਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਵਸ੍ਤੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ: ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ—
ਵਿਯੁਜ੍ਯੇਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਿਵੇਕਿਨਾਂ ਕੁਲੀਨਾਨਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵੋਚਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍
—ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਚਲਣ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਵਿਜਨੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਰਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਭਵਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਮਹੀਂ ਨ ਵਿਯੋਗਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਲੇ, ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਾਧਿਵ੍ਯਾਧੀ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਬਨ੍ਧੁਕਲਹੋ ਨृਣਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਤਿਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮੀਤੀਰਸਂਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹੀਤਿ ਰਾਜਾ ਵੈ ਭਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਵ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਭਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਕਮ੍ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਭਵਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤੁ ਮਾਨਦ
ਭਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਤੀਜਾ ਅੱਖ ਵੇਖੋ।' ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਵ ਦਾ ਅੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਿਮਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਯੇਨਾਕਾਰਿ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਿਮ੍ਨ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਸ ਅੱਖ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਿਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਲਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕੇ ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਾ ਜਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਪਾਪਮਹਾਰੋਗਮਹਾਵ੍ਯਸਨਿਨਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਵਿਪਦ੍ਗਣਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਮਤਲਬ੍ਧਯੇ ਪ੍ਰਾਦਾਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਭਵਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਭਾਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ।
ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦਾਨਿ ਚ
ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਨਮਿਆ; ਇਹੀ ਭਾਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਕੁਣ੍ਡਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਖੀ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਸਹਸਰਕੁੰਡ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਰਿਪੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਾਦੀਨ੍ ਰਣੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਤਸ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੇ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਅਗ੍ਨੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਗਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਨਿਧੌ ਏਹਿ ਵੈਦੇਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸਿ ਅਙ੍ਕਮ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਆ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਣ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ।"
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਙ੍ਗਦੋ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਾਮਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਆਓ ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਚੱਲੀਏ।"
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਪੁਨਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ਮਾਤृषੁ ਲੌਕਿਕੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ऽਹ੍ਨਿ ਅਙ੍ਕਮ੍ ਆਰੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਰਿਤ੍ਰਵਿषਯੇ ਸਂਦੇਹਃ ਕਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਤੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਣ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਉਸਦੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਲੋਕਾਪਵਾਦਸ੍ ਤਦ੍ ਅਪਿ ਨਿਰਸ੍ਯਃ ਸ੍ਵਜਨੇषੁ ਹਿ ਤਯੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਈ ਉਲਟ-ਸਲਟ ਗੱਲ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਸ਼੍ ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਾਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਭੀ ਰਾਜ੍ਞੋ ऽਙ੍ਕਂ ਚਾਰੁਰੋਹ ਸਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਸੁਖੀ ਰਹੋ" ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੀ।
ਮੁਦਿਤਾਸ੍ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਂ ਤੁ ਯਤ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।