ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪੂਜਿਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੁਸ੍ ਤਦਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾ ਨਹਿ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣਮ੍ ਆਦਿਤਃ
ਘਰ ਆਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਵਿਃ ਅਪਰਾਧਂ ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਦ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਵਿਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਵੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦਾ ਪਾਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਵਦੇ ਯਦਾਨਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਦ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਸੋਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ—ਜਦ, ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ ਆਨੀਯ ਭਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਚਂ ਗ੍ਰਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਜੀਵੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਹ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ ਭਾਵਪੂਜਿਤਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਭਾਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੀਹ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਜਗਾਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਜੀਵੇਨ ਤਾਰਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇ ਵਚਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।"
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਤਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪ ਮਦਾਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਕੁष੍ਠੀ ਭੂਯਾਸ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਵਂ ਰੁषਾ ਕਵਿਃ
ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੂੰ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਕਵਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਦੈਵ ਮृਗਲਾਞ੍ਛਨਃ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨ ਕੇ ਨਾਮ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮਿਸਖਿਦ੍ਰੁਹਃ
ਕਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਜਗृਹੇ ਕਵਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਹੂਯ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਵੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ; ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਨਦੀਰ੍ ਨਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਓषਧੀਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਤਾਰਾਵृਤ੍ਤਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਹਲ ਖੋਜਣ ਲਈ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤੁ ਜੀਵੇਨ ਤਾਰਾ ਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ਵाणी ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਤਾਰਾ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਰਹਸ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਨ ਕਥ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਏਹ ਸ਼ਰਣਂ ਗੌਤਮੀ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਥੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਹੈ।
ਤਥਾਕਰੋਚ੍ ਚੈਵ ਤਾਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੌਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸਕਲਾਘੌਘਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਰਿਣਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਰਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮਿ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤੁ ਸਿਂਹਸ੍ਥੇ ਮਯਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀ
ਤੂੰ, ਗੌਤਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮृਤ੍ਯੁਰਸਾਤਲੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤਾਨਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਿਂਹਸ੍ਥਿਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੋ ਵੀ ਤੀਰਥ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿੰਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਸ਼੍ਰੀਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜਨਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਨਾਮਕਮ੍
ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਧਨ-ਧੰਨ, ਇਜ਼ਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਦੌਲਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਠਨਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਇष੍ਟੈਃ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨਿਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦੀ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ ਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦੀਤਟਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਨਨ੍ਦਵਿਵਰ੍ਧਨਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨੰਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੰਦੀ ਕੰਢਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਸ਼ੇषਜਗਦਨ੍ਤਸ੍ਥੋ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਕृਤਿਃ
ਭਾਵਤੀਰਥ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ: ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਪਾਰਗਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ऽਰ੍ਧਕੋਟਿਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਯ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੈਂਤੀ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਯੌਵਨਚ੍ਯੁਤਃ ਭਵੇਯਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਵਸ੍ਤੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ: ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ—
ਵਿਯੁਜ੍ਯੇਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਿਵੇਕਿਨਾਂ ਕੁਲੀਨਾਨਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਏਵੋਚਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍
—ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਚਲਣ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਵਿਜਨੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਰਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਭਵਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਮਹੀਂ ਨ ਵਿਯੋਗਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਲੇ, ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।