ਕੁਲਵਧ੍ਵਾ ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਯਾ ਸ਼ੀਲਵਿਪ੍ਲੁਤੇਃ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ ਪਰਿਜਨਾਤ੍ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਕੜੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੋਪਾਚ੍ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਪਰਾਭਿਭੂਤਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਕਃ ਸੋਢੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਜੀਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਰੁषਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਯੁਧੈਃ ਸੁਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਬੁਭੁਜੇ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚਾਕੁਤੋਭਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਨ ਜੀਯੇਤ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਨ ਕੋਪੈਃ ਸ਼ਾਪਮਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਨ ऋषਿਭਿਰ੍ ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦਦਣ੍ਡਨੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਨਾ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ, ਵੰਡ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਲੇਭੇ ऽਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜੀਵਸ੍ ਤਦਾ ਨੀਤਿਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹਰ ਜਤਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਪਮਾਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਭ੍ਰਂਸ਼ੋ ਹਿ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਗਵਾ ਦੇਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਯਂ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਜਾਨਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਫਲਮ੍ ਵृਥਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਤਮ੍ ਆਗਤਂ ਕਵਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਮਾਨੇਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕਵੀ ਨੇ, ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪੂਜਿਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੁਸ੍ ਤਦਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾ ਨਹਿ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣਮ੍ ਆਦਿਤਃ
ਘਰ ਆਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਵਿਃ ਅਪਰਾਧਂ ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਦ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਵਿਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਵੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦਾ ਪਾਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਵਦੇ ਯਦਾਨਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਦ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਸੋਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ—ਜਦ, ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ ਆਨੀਯ ਭਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਚਂ ਗ੍ਰਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਜੀਵੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਹ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ ਭਾਵਪੂਜਿਤਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਭਾਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੀਹ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਜਗਾਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਜੀਵੇਨ ਤਾਰਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇ ਵਚਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।"
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਤਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪ ਮਦਾਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਕੁष੍ਠੀ ਭੂਯਾਸ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਵਂ ਰੁषਾ ਕਵਿਃ
ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੂੰ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਕਵਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਦੈਵ ਮृਗਲਾਞ੍ਛਨਃ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨ ਕੇ ਨਾਮ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮਿਸਖਿਦ੍ਰੁਹਃ
ਕਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਜਗृਹੇ ਕਵਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਹੂਯ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਵੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ; ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਨਦੀਰ੍ ਨਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਓषਧੀਸ਼੍ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਤਾਰਾਵृਤ੍ਤਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਹਲ ਖੋਜਣ ਲਈ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤੁ ਜੀਵੇਨ ਤਾਰਾ ਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ਵाणी ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਤਾਰਾ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਰਹਸ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਨ ਕਥ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਏਹ ਸ਼ਰਣਂ ਗੌਤਮੀ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਥੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਹੈ।
ਤਥਾਕਰੋਚ੍ ਚੈਵ ਤਾਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।
ਪੁਨਰ੍ ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੌਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਦ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸਕਲਾਘੌਘਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਰਿਣਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਰਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮਿ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤੁ ਸਿਂਹਸ੍ਥੇ ਮਯਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀ
ਤੂੰ, ਗੌਤਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।