ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਭੇਦੇ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੈਨਲ ਦੇ ਵੰਡ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੋਨ੍ਨਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਸੌ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦੀਤਟਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਨੰਦੀਤਟ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਾਰਦ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਮਕ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਜੀਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਜੀਵਮ੍ ਆਹ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੀਵ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਜਾਨੀਤੇ ਤਾਰਾ ਰਤਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਤਾਰਾਂ ਤਾਰਾਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਤਾਂ ਕਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ; ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਂ ਲੋਭਾਦ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕਰ੍षਯਤ੍ ਤਦਾ ਤਾਵਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਨਿਧਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਨੀ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ—
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਾਮਿਨੀਨੇਤ੍ਰਵਾਗੁਰਾਭਿਰ੍ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਰਹਃਸਂਸ੍ਥਾਂ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ ਆਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਰਦ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਜਾਲ 'ਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਕਸ੍ਯ ਕਾਮੇषੁ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਅਤ ਏਵਾਨ੍ਯਪੁਰੁषਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੁਲਵਧ੍ਵਾ ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਯਾ ਸ਼ੀਲਵਿਪ੍ਲੁਤੇਃ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ ਪਰਿਜਨਾਤ੍ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਕੜੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੋਪਾਚ੍ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਪਰਾਭਿਭੂਤਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਕਃ ਸੋਢੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਜੀਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਰੁषਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਯੁਧੈਃ ਸੁਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਬੁਭੁਜੇ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚਾਕੁਤੋਭਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਨ ਜੀਯੇਤ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਨ ਕੋਪੈਃ ਸ਼ਾਪਮਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਨ ऋषਿਭਿਰ੍ ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦਦਣ੍ਡਨੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਨਾ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ, ਵੰਡ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਲੇਭੇ ऽਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜੀਵਸ੍ ਤਦਾ ਨੀਤਿਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹਰ ਜਤਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਪਮਾਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਭ੍ਰਂਸ਼ੋ ਹਿ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਗਵਾ ਦੇਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਯਂ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਜਾਨਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਫਲਮ੍ ਵृਥਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਤਮ੍ ਆਗਤਂ ਕਵਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਮਾਨੇਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕਵੀ ਨੇ, ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪੂਜਿਤਂ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੁਸ੍ ਤਦਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਮਾ ਨਹਿ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣਮ੍ ਆਦਿਤਃ
ਘਰ ਆਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਵਿਃ ਅਪਰਾਧਂ ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਦ ਅਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਕਵਿਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਵੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦਾ ਪਾਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਦਾ ਵਦੇ ਯਦਾਨਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਦ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਸੋਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ—ਜਦ, ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਤਾਮ੍ ਆਨੀਯ ਭਵਂ ਪੂਜ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਦ੍ਰੁਹਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਚਂ ਗ੍ਰਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਜੀਵੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਹ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਵਰਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ ਭਾਵਪੂਜਿਤਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਕਿਂ ਨਾਮ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਭਾਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੀਹ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਜਗਾਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਜੀਵੇਨ ਤਾਰਯਾ ਯਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇ ਵਚਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।"
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਤਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪ ਮਦਾਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਕੁष੍ਠੀ ਭੂਯਾਸ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਵਂ ਰੁषਾ ਕਵਿਃ
ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੂੰ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਕਵਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਦੈਵ ਮृਗਲਾਞ੍ਛਨਃ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨ ਕੇ ਨਾਮ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮਿਸਖਿਦ੍ਰੁਹਃ
ਕਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮ੍ਰਿਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।