ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਯੋ ਵਿਪਨ੍ਨੋ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਸੇਵਤੇ ਸ ਕਾਲਵਸ਼ਗੋ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ?
ਤਦੀਸ਼੍ਵਰੈਕਸ਼ਰਣੋ ਗੌਤਮੀਸੇਵਨੋਤ੍ਸੁਕਃ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮ੍ ਉਪਗਤਃ ਸਂਸਾਰਾਸ੍ਥਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਜੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ—
ਈਜੇ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਲਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ ਵੇਦਦ੍ਵੀਪੋ ऽਭਵਤ੍ ਤੇਨ ਯਜ੍ਞਦ੍ਵੀਪਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੇਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਦਵੀਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰਾਯਾਤਿ ਸਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਦੀਪਸ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥੋ ਨਰਃ
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਟਾਪੂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੋਦੀ ਹੈ।
ਸੁਕृਤੀ ਤਤ੍ਰ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਐਲਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਚ ਪੁਰੂਰਵਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦ-ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਐਲਤੀਰਥ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਇਹ ਪੁਰੂਰਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ ਤੁ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਭੇਦਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਐਲੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਥਾਂ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਚੈਨਲ ਦੇ ਵੰਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਲਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚੈਨਲ ਦਾ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ ਏਤਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਤਚ੍ ਚਾਪਿ ਭੇਦਿਤਂ ਨਿਮ੍ਨਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਗਙ੍ਗਯਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚੈਨਲ ਦਾ ਇਹ ਵੰਡ, ਪੂਰਾ ਰਸਤਾ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੀ ਵੰਡਿਆ।
ਨਿਮ੍ਨਭੇਦਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟੇष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੈਨਲ ਦਾ ਵੰਡ ਦਿੱਖੇ ਤੇ ਅਦਿੱਖੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸੱਤ ਸੌ ਗੁਣਵਾਨ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਭੇਦੇ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੈਨਲ ਦੇ ਵੰਡ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੋਨ੍ਨਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਸੌ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦੀਤਟਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਨੰਦੀਤਟ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਾਰਦ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਮਕ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਜੀਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਜੀਵਮ੍ ਆਹ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੀਵ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਜਾਨੀਤੇ ਤਾਰਾ ਰਤਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਤਾਰਾਂ ਤਾਰਾਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਤਾਂ ਕਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ; ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਂ ਲੋਭਾਦ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕਰ੍षਯਤ੍ ਤਦਾ ਤਾਵਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਨਿਧਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਨੀ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ—
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਾਮਿਨੀਨੇਤ੍ਰਵਾਗੁਰਾਭਿਰ੍ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਰਹਃਸਂਸ੍ਥਾਂ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ ਆਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਰਦ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਜਾਲ 'ਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਕਸ੍ਯ ਕਾਮੇषੁ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਅਤ ਏਵਾਨ੍ਯਪੁਰੁषਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੁਲਵਧ੍ਵਾ ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭੀਤਯਾ ਸ਼ੀਲਵਿਪ੍ਲੁਤੇਃ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ ਪਰਿਜਨਾਤ੍ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਕੜੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੋਪਾਚ੍ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਪਰਾਭਿਭੂਤਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਕਃ ਸੋਢੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਜੀਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਰੁषਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਯੁਧੈਃ ਸੁਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਬੁਭੁਜੇ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰੋਹਿਣੀਂ ਚਾਕੁਤੋਭਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਨ ਜੀਯੇਤ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਨ ਕੋਪੈਃ ਸ਼ਾਪਮਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ ਨ ਰਾਜਭਿਰ੍ ਨ ऋषਿਭਿਰ੍ ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਭੇਦਦਣ੍ਡਨੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਨਾ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ, ਵੰਡ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਲੇਭੇ ऽਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜੀਵਸ੍ ਤਦਾ ਨੀਤਿਮ੍ ਅਥਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹਰ ਜਤਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਪਮਾਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਧਰਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਭ੍ਰਂਸ਼ੋ ਹਿ ਮੂਰ੍ਖਤਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣਾ ਫਾਇਦਾ ਗਵਾ ਦੇਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਯਂ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਜਾਨਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਫਲਮ੍ ਵृਥਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਤਮ੍ ਆਗਤਂ ਕਵਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਮਾਨੇਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕਵੀ ਨੇ, ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।