ਤਾਞ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਗਾਦ੍ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍ ਸ ਚਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਸਿष੍ਠਾਚ੍ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਈ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਨ ਜੁਹੋਤਿ ਨ ਚਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਨ ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਨ ਖਾਂਦਾ, ਨ ਸੁਣਦਾ, ਨ ਵੇਖਦਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਵਸ੍ਥਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਬੋਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਹੇਤੁਭੂਤੈਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਵਜ੍ਹਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਾਨੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਸਾ ਮृਤਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾ ਵ੍ਯਥਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਅਸ਼ਿਵਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੁਰ੍ ਆਸ਼ੁਗਾਃ
ਉਹ ਹੁਣ ਮਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇਜ਼ ਬਲ ਨਾ ਛੂਹਣ।
ਨ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਾਨਿ ਜਾਨੀषੇ ਹृਦਯਾਨਿ ਮਹਾਮਤੇ ਸ਼ਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਯਾਦॄਂਸ਼ਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਭੂਪ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਸਿਆਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੂਪ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਕੋ ਨਾਮ ਲੋਕੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਮਿਨੀਭਿਰ੍ ਨ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਵਞ੍ਚਕਤ੍ਵਂ ਨृਸ਼ਂਸਤ੍ਵਂ ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਂ ਕੁਸ਼ੀਲਤਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ? ਠੱਗੀ, ਨਿਰਦਯਤਾ, ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਯਾਸਾਂ ਤਾਃ ਕਥਂ ਸੁਖਹੇਤਵਃ ਕਾਲੇਨ ਕੋ ਨ ਨਿਹਤਃ ਕੋ ऽਰ੍ਥੀ ਗੌਰਵਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕੌਣ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਇਜ਼ਤ ਪਾ ਗਿਆ?
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਨ ਭ੍ਰਾਮਿਤਃ ਕੋ ਵਾ ਯੋषਿਦ੍ਭਿਃ ਕੋ ਨ ਖਣ੍ਡਿਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਾਯੋਪਮਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਦਵਿਪ੍ਲੁਤਚੇਤਸਃ
ਕੌਣ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਦ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਕੀਕਤ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਸੁਖਾਯ ਯੋषਿਤਃ ਕਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਭਵ ਵਿਹਾਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗੌਤਮੀਂ ਵਾ ਮਹਾਮਤੇ ਦੁਃਖਿਨਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਕਿਸ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ? ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਰਾਜਾ। ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਂ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਸਂਸ੍ਥੋ ऽਸਾਵ੍ ਐਲਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਐਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਾਧਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਯੋ ਵਿਪਨ੍ਨੋ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਸੇਵਤੇ ਸ ਕਾਲਵਸ਼ਗੋ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ?
ਤਦੀਸ਼੍ਵਰੈਕਸ਼ਰਣੋ ਗੌਤਮੀਸੇਵਨੋਤ੍ਸੁਕਃ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮ੍ ਉਪਗਤਃ ਸਂਸਾਰਾਸ੍ਥਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਜੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ—
ਈਜੇ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ ਚ ਬਹੁਲਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ ਵੇਦਦ੍ਵੀਪੋ ऽਭਵਤ੍ ਤੇਨ ਯਜ੍ਞਦ੍ਵੀਪਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੇਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਟਾਪੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਦਵੀਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰਾਯਾਤਿ ਸਦੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਦੀਪਸ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥੋ ਨਰਃ
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਟਾਪੂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੋਦੀ ਹੈ।
ਸੁਕृਤੀ ਤਤ੍ਰ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਐਲਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਚ ਪੁਰੂਰਵਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦ-ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਐਲਤੀਰਥ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਇਹ ਪੁਰੂਰਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ ਤੁ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਭੇਦਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਐਲੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਥਾਂ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਚੈਨਲ ਦੇ ਵੰਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਲਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚੈਨਲ ਦਾ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ ਏਤਨ੍ ਨਿਮ੍ਨਮ੍ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਤਚ੍ ਚਾਪਿ ਭੇਦਿਤਂ ਨਿਮ੍ਨਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਗਙ੍ਗਯਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚੈਨਲ ਦਾ ਇਹ ਵੰਡ, ਪੂਰਾ ਰਸਤਾ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੀ ਵੰਡਿਆ।
ਨਿਮ੍ਨਭੇਦਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟੇष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੈਨਲ ਦਾ ਵੰਡ ਦਿੱਖੇ ਤੇ ਅਦਿੱਖੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸੱਤ ਸੌ ਗੁਣਵਾਨ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਭੇਦੇ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੈਨਲ ਦੇ ਵੰਡ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਵਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੋਨ੍ਨਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਸੌ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦੀਤਟਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਨੰਦੀਤਟ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਨਾਰਦ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਮਕ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਜੀਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ ਗੁਰੁਪੂਜਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਜੀਵਮ੍ ਆਹ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੀਵ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ'; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਜਾਨੀਤੇ ਤਾਰਾ ਰਤਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਤਾਰਾਂ ਤਾਰਾਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਤਾਂ ਕਰੇਣ ਸਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ; ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਂ ਲੋਭਾਦ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕਰ੍षਯਤ੍ ਤਦਾ ਤਾਵਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਨਿਧਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਨੀ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ—
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਕਾਮਿਨੀਨੇਤ੍ਰਵਾਗੁਰਾਭਿਰ੍ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਰਹਃਸਂਸ੍ਥਾਂ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ ਆਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਰਦ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਜਾਲ 'ਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਕਸ੍ਯ ਕਾਮੇषੁ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਅਤ ਏਵਾਨ੍ਯਪੁਰੁषਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।