ਸ੍ਵਪਦਾਮ੍ਬੁਜਸਂਭੂਤਾਂ ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਧਿਪਤੇ ਰਿਪੁਃ
ਉਥੇ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਅੰਬਰਿਆ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਃ ਤੇਨਾਭਵਨ੍ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਭੀषਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਰਿਣਾ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਨਾ ਨਿਜਘਾਨ ਹਰਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਂ ਰਿਪੁਂ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਹਰੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਗ੍ਰਹਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਰਾਮਰਣਵਾਰਣਮ੍ ਯਥਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨ ਕੋਪਿ ਹਰਿਣਾ ਸਮਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨृਹਰਿਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਤਲੇ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਮੁਨੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਫਲਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਪਿ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਸ੍ਮृਤੇ ਸਰ੍ਵਾਘਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਤ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨृਸਿਂਹੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਸਂਜਾਤਂ ਫਲਂ ਕੈਰ੍ ਇਹ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਕੌਣ ਵੇਰਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵੋ ਨृਹਰੇਰ੍ ਅਧਿਕਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਥਾ ਨृਸਿਂਹਤੀਰ੍ਥੇਨ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਰਹਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਘ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ ਮਹਾਮਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਸੁਯਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਲੋਕੇ ਜੀਗਰ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤੁ ਪੀਡਿਤਃ
ਸੁਯਵੱਸਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਿਗਰਤੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਅਕਾਲ ਨਾਲ ਤੰਗ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍ ਵਿਕ੍ਰੀਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਵਧਾਯ ਬਹੁਲੈਰ੍ ਧਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪੁੱਤ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਂ ਨਾਮਾਪਦ੍ਗਤਃ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਸ਼ਮਿਤृਤ੍ਵੇ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਜਗृਹੇ ਬਹੁਲਂ ਮੁਨਿਃ
ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ।
ਵਿਦਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਧਨਂ ਜਗृਹੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਃ ਤਤੋ ऽਪ੍ਰਤਿਸਮਾਧੇਯਮਹਾਰੋਗਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਨ ਵੰਡਣ ਲਈ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮृਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯੇ ਨਰਕੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਪਾਤਿਤਃ ਭੋਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਮ੍ ਇਹਾਂਹਸਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂਕਰੈਰ੍ ਯਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬਹੁਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗਤਃ ਤਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦਾਰੁਣੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠੇष੍ਵ੍ ਅਥਾਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮਦਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗਰਮੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਮਹੀਵਾਜਿਗਵਾਂ ਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਿਣਃ ਨਰਕਾਨ੍ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸ੍ਵਕृਤਾਘਵਿਪਾਕੇਨ ਦਾਰੁਣੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਸਂਘਾਤੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨੋ ऽਸੌ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਜੀਗਰ੍ਤੇਰ੍ ਮਧ੍ਯਮਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰੁਦਤੋ ਵਾਣੀਂ ਪਿਸ਼ਾਚਸ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਗਰਤੀ ਦਾ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਦੀ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਕ੍ਰੇਤੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤੁਰ੍ ਜੀਗਰ੍ਤੇਸ੍ ਤੁ ਪਿਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਪਾਪਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਵਿਕ੍ਰੇਤੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤੁਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚ ਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਣ ਤੇ ਜੀਗਰਤੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਪ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਣ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਪ—
ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਸ੍ ਤਦੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਤਿਦੁਃਖਿਤਃ ਜੀਗਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੁਃਖਾਚ੍ ਛੁਨਃਸ਼ੇਪਪਿਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ?' ਜੀਗਰਤੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।'
ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍ ਨਰਕੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਪਕ੍ਵਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਰਾਲਕਮ੍ ਯੇ ਯੇ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤੇषਾਮ੍ ਇਯਂ ਗਤਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਗਰ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਦੁਃਖਾਤ੍ ਸੋ ऽਹਂ ਸੁਤਸ੍ ਤੇ ਮਮ ਦੋषੇਣ ਤਾਤ ਵਿਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਰਕਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਆਪ੍ਤਸ੍ ਤਤਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਦਾਨੀਮ੍
ਜੀਗਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਚਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਤੋ ऽਥ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਾਨ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਈਹਮਾਨੋ ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੇषਦੁਃਖਾਨਲਧੂਪਿਤਾਨਾਂ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਂ ਮੋਹਮਹਾਸਮੁਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਹੋ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ ਆਲਮ੍ਬਨਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀਂ ਵਿਹਾਯ
ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਦਿਧੀਰ੍षੁਃ ਪਿਤਰਂ ਸ ਦੁਰ੍ਗਤੇਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ ਤਤੋ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਮਰਞ੍ ਛਂਭੁਵਿष੍ਣੂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਗੌਤਮੀ (ਗੋਦਾਵਰੀ) ਗਿਆ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਜਲਂ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਾਯ ਪਿਤ੍ਰੇ ਪਿਸ਼ਾਚਰੂਪਾਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਯ ਤਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦੈਵ ਪੂਤੋ ਜੀਗਰ੍ਤਿਰ੍ ਆਵਾਪ ਵਪੁਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਦਾਨ ਦੀ ਕਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਜੀਗਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਂਘਜੁष੍ਟਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਤਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ ਚ ਹਰੇਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਵਿਧਾਤੁਰ੍ ਅਰ੍ਕਾਯੁਤਤੁਲ੍ਯਤੇਜਾਃ
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹਰੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।