ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਕਨ੍ਯੂਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਘੱਟ ਪੰਜਾਹ, ਅਰਥਾਤ ਉਨੰਜਾ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਨਾਰਸਿਂਹਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਨਰਸਿੰਹ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ ਤਪਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਤਪ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਅਜੈਤੂ ਸੀ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਜਦ੍ਵੇषਕਲੁषੀਕृਤਮਾਨਸਃ ਆਵਿਰ੍ਭੂਯ ਸਭਾਸ੍ਤਮ੍ਭਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਸਭਾ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਾਵਯਤ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣਾਜੌ ਮਹਾਮृਗਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—
ਰਸਾਤਲਸ੍ਥਾਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਈਯਿਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਿਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਗਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਦੀਸਂਸ੍ਥਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਨਵਾਸਿਨਃ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਮृਗਾਕृਤਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਨ੍ ਵਾਯੁਸਂਸ੍ਥਾਞ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਪਾਤਾਧਿਕਨਖਃ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤਮਹਾਸਟਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਭਸ੍ਰਾਵਿਗਰ੍ਜੀ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ੇषਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਮਹਾਨਾਦੈਰ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਣਮ-ਚੀਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਾਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਚਪੇਟੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ਏਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਥਪੜਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ੍ਵਪਦਾਮ੍ਬੁਜਸਂਭੂਤਾਂ ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਧਿਪਤੇ ਰਿਪੁਃ
ਉਥੇ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਅੰਬਰਿਆ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਃ ਤੇਨਾਭਵਨ੍ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਭੀषਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਰਿਣਾ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਨਾ ਨਿਜਘਾਨ ਹਰਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਂ ਰਿਪੁਂ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਹਰੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਗ੍ਰਹਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਰਾਮਰਣਵਾਰਣਮ੍ ਯਥਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨ ਕੋਪਿ ਹਰਿਣਾ ਸਮਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨृਹਰਿਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਤਲੇ ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਮੁਨੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਫਲਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਪਿ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਸ੍ਮृਤੇ ਸਰ੍ਵਾਘਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਤ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨृਸਿਂਹੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਸਂਜਾਤਂ ਫਲਂ ਕੈਰ੍ ਇਹ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਕੌਣ ਵੇਰਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵੋ ਨृਹਰੇਰ੍ ਅਧਿਕਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਥਾ ਨृਸਿਂਹਤੀਰ੍ਥੇਨ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਰਹਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਘ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਤ੍ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ ਮਹਾਮਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਸੁਯਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਲੋਕੇ ਜੀਗਰ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤੁ ਪੀਡਿਤਃ
ਸੁਯਵੱਸਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਿਗਰਤੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਅਕਾਲ ਨਾਲ ਤੰਗ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍ ਵਿਕ੍ਰੀਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਵਧਾਯ ਬਹੁਲੈਰ੍ ਧਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪੁੱਤ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਂ ਨਾਮਾਪਦ੍ਗਤਃ ਪਾਪਂ ਨਾਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਸ਼ਮਿਤृਤ੍ਵੇ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਜਗृਹੇ ਬਹੁਲਂ ਮੁਨਿਃ
ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ।
ਵਿਦਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਧਨਂ ਜਗृਹੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਃ ਤਤੋ ऽਪ੍ਰਤਿਸਮਾਧੇਯਮਹਾਰੋਗਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਨ ਵੰਡਣ ਲਈ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮृਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯੇ ਨਰਕੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਪਾਤਿਤਃ ਭੋਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਮ੍ ਇਹਾਂਹਸਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂਕਰੈਰ੍ ਯਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬਹੁਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗਤਃ ਤਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦਾਰੁਣੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠੇष੍ਵ੍ ਅਥਾਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮਦਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗਰਮੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਮਹੀਵਾਜਿਗਵਾਂ ਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਿਣਃ ਨਰਕਾਨ੍ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸ੍ਵਕृਤਾਘਵਿਪਾਕੇਨ ਦਾਰੁਣੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਸਂਘਾਤੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨੋ ऽਸੌ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।