ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਦਾਨਾਯ ਹਵਿਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕਰੇ ऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਅਗਲੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦਾ ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਗ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁਝ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਃ ਕਾਣ੍ਵਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਿषਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਹੁਤ੍ਯੋਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਂ ਵੈਦਿਕਂ ਲੌਕਿਕਂ ਤਥਾ
ਦੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ; ਹੋਰ ਅੱਗ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੇਦਕ ਤੇ ਆਮ ਦੋਵੇਂ।
ਕ੍ਵ ਹੋष੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨੇ ਤੁ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ ਕਿੱਥੇ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਗਲੀ ਅੱਗ ਕਿੱਥੋਂ ਲੈਣੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨੈਵ ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਉਪਾਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕਲਾਨਿ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਟੁਕੜੇ ਨੇੜੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧੇषੁ ਕਾष੍ਠੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਹੂਯਤਾਮ੍ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਣ੍ਵਃ ਸੈਵ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਲੱਕੜ ਅੱਧਾ ਸੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਹੁਤੀ ਪਾ; ਕਣਵ ਨੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹੀ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਮੁੜ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਏਵ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈਵ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣਯਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਆਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਦੇਯਂ ਸੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕੋਟਿਪ੍ਰੀਤਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਵਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧੇਗਾ। ਇਉਂ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂਲ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਪਕਾਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਤ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਸੁਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।
ਮਨੋਗ੍ਲਾਨਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਜਾਯਤੇ ਚ ਮਹਤ੍ ਸੁਖਮ੍ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਸਾ ਵਾਣੀ ਕਾਣ੍ਵੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਮਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਚਨ ਫੇਰ ਕਾਣਵਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਭਵਤ੍ ਤਨ੍ ਮਹਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਾਣ੍ਵ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾਸ਼ੇषਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਕਾਣਵਾ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ—ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਮੁਨੀ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ—ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਕਾਣ੍ਵਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਮ੍ ਵਾਣੀਸਂਜ੍ਞਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਅੱਗਨ, ਕਾਣਵਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੌਤ੍ਰ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਉਹੀ 'ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ' ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਕੋਟੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ ਅਥਵਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਚਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰਾਨੁष੍ਠੀਯਮਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾ ਤਥਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਗਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਗੋਕੋਟਿਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਆਂ ਦੇ ਕੋਟੀ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਕਨ੍ਯੂਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਘੱਟ ਪੰਜਾਹ, ਅਰਥਾਤ ਉਨੰਜਾ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਨਾਰਸਿਂਹਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਨਰਸਿੰਹ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ ਤਪਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਤਪ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਅਜੈਤੂ ਸੀ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਜਦ੍ਵੇषਕਲੁषੀਕृਤਮਾਨਸਃ ਆਵਿਰ੍ਭੂਯ ਸਭਾਸ੍ਤਮ੍ਭਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਸਭਾ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਾਵਯਤ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣਾਜੌ ਮਹਾਮृਗਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—
ਰਸਾਤਲਸ੍ਥਾਞ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਈਯਿਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਿਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਗਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਨਦੀਸਂਸ੍ਥਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਨਵਾਸਿਨਃ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਮृਗਾਕृਤਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਾਸ਼ਗਾਨ੍ ਵਾਯੁਸਂਸ੍ਥਾਞ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲੋਕਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਪਾਤਾਧਿਕਨਖਃ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤਮਹਾਸਟਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਭਸ੍ਰਾਵਿਗਰ੍ਜੀ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ੇषਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਮਹਾਨਾਦੈਰ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਣਮ-ਚੀਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਾਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਚਪੇਟੈਰ੍ ਅਙ੍ਗਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ਏਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਥਪੜਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।