ਭਵੇਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੇ ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤੇ ਯਦਾ ਤਚ੍ਛਾਪਾਤ੍ ਤੇ ਨਦੀਰੂਪੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣ ਗਏ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਨਦੀਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਸੁਸਂਗਮਃ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਅਪਸਰਾ ਜੋੜਾ ਦੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਸੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਅਸੂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ ਏਵਾਸੌ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਕੋਟੀਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੋ ਕੋਟੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕਣਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਲੀਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕਾਣ੍ਵਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜਨੈਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਇष੍ਟੀਃ ਪਾਰ੍ਵਾਯਣਾਨੀਰ੍ ਯਾਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਕਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਸ੍ਥੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ऽਸੌ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ; ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਹਵਨਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਏਕਾਹੁਤਿਂ ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ; ਇਕ ਆਹੁਤੀ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ।
ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਦਾਨਾਯ ਹਵਿਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕਰੇ ऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਅਗਲੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦਾ ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਗ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁਝ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਃ ਕਾਣ੍ਵਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਿषਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਹੁਤ੍ਯੋਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਂ ਵੈਦਿਕਂ ਲੌਕਿਕਂ ਤਥਾ
ਦੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ; ਹੋਰ ਅੱਗ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੇਦਕ ਤੇ ਆਮ ਦੋਵੇਂ।
ਕ੍ਵ ਹੋष੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨੇ ਤੁ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ ਕਿੱਥੇ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਗਲੀ ਅੱਗ ਕਿੱਥੋਂ ਲੈਣੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨੈਵ ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਉਪਾਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕਲਾਨਿ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਟੁਕੜੇ ਨੇੜੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧੇषੁ ਕਾष੍ਠੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਹੂਯਤਾਮ੍ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਣ੍ਵਃ ਸੈਵ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਲੱਕੜ ਅੱਧਾ ਸੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਹੁਤੀ ਪਾ; ਕਣਵ ਨੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹੀ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਮੁੜ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਏਵ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈਵ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣਯਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਆਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਦੇਯਂ ਸੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕੋਟਿਪ੍ਰੀਤਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਵਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧੇਗਾ। ਇਉਂ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂਲ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਪਕਾਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਤ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਸੁਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।
ਮਨੋਗ੍ਲਾਨਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਜਾਯਤੇ ਚ ਮਹਤ੍ ਸੁਖਮ੍ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਸਾ ਵਾਣੀ ਕਾਣ੍ਵੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਮਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਚਨ ਫੇਰ ਕਾਣਵਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਭਵਤ੍ ਤਨ੍ ਮਹਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਾਣ੍ਵ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾਸ਼ੇषਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਕਾਣਵਾ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬਣ ਗਿਆ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ—ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਮੁਨੀ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ—ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਕਾਣ੍ਵਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਮ੍ ਵਾਣੀਸਂਜ੍ਞਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਅੱਗਨ, ਕਾਣਵਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੌਤ੍ਰ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਉਹੀ 'ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ' ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਕੋਟੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ ਅਥਵਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਪਿ
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਚਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰਾਨੁष੍ਠੀਯਮਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾ ਤਥਾ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਗਾਮ੍ ਏਕਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਗੋਕੋਟਿਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਆਂ ਦੇ ਕੋਟੀ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਗੁਣਾ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।