ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਚ ਤਤੋ ਮੇਨਾਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਚਾਪਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਨੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਾ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਮ੍ ਉਭੇ ਯੇ ਗਰ੍ਵਿਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਦੋਨੋ ਅਤਿ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਾਣਵੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਚ੍ਯਾਵਯਾਵੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਦਾ
ਅਸੀਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੱਚ-ਗਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।
ਯਾਸਾਮ੍ ਅਪਾਙ੍ਗੇ ਹਸਿਤੇ ਵਾਚਿ ਵਿਭ੍ਰਮਸਂਪਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਤਿ ਪਞ੍ਚੇषੁਸ੍ ਤਾਭਿਃ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਨ ਜੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ, ਬੋਲ, ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਚਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਤੇ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਧੂਰ੍ਜਟਿਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਃ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੂਰਜਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਚਾਟੁਕਾਰਰਤੇ ਤਦਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਕੁਲੋ ऽਭਵਤ੍
ਦੂਰ ਖੜੀਆਂ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤੀਪਾਚਰਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ ਨਿਸ੍ਪृਹੋ ऽਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਉਲਟ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਵੀ।
ਆਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਸ ਗਾਧੇਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇ ਭਵਿष੍ਯਥਃ
ਦੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦਰਵ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਦ੍ਰਵਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਯਾਤੇ ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਤਤੋ ਲਘੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭਜਾਉਣ ਆਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹਲਕੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਦੀ ਮਨੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵੇਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੇ ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤੇ ਯਦਾ ਤਚ੍ਛਾਪਾਤ੍ ਤੇ ਨਦੀਰੂਪੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣ ਗਏ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਨਦੀਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਸੁਸਂਗਮਃ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਅਪਸਰਾ ਜੋੜਾ ਦੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਸੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਅਸੂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ ਏਵਾਸੌ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਕੋਟੀਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੋ ਕੋਟੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕਣਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਲੀਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕਾਣ੍ਵਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜਨੈਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਇष੍ਟੀਃ ਪਾਰ੍ਵਾਯਣਾਨੀਰ੍ ਯਾਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਕਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਸ੍ਥੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ऽਸੌ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ; ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਹਵਨਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਏਕਾਹੁਤਿਂ ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ; ਇਕ ਆਹੁਤੀ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ।
ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਦਾਨਾਯ ਹਵਿਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕਰੇ ऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਅਗਲੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦਾ ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਗ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁਝ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਃ ਕਾਣ੍ਵਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਿषਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਕਣਵ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਹੁਤ੍ਯੋਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਂ ਵੈਦਿਕਂ ਲੌਕਿਕਂ ਤਥਾ
ਦੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ; ਹੋਰ ਅੱਗ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੇਦਕ ਤੇ ਆਮ ਦੋਵੇਂ।
ਕ੍ਵ ਹੋष੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਆਹੁਤ੍ਯਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨੇ ਤੁ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ ਕਿੱਥੇ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਗਲੀ ਅੱਗ ਕਿੱਥੋਂ ਲੈਣੀ? ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨੈਵ ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਉਪਾਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕਲਾਨਿ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਟੁਕੜੇ ਨੇੜੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।
ਅਰ੍ਧਦਗ੍ਧੇषੁ ਕਾष੍ਠੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਹੂਯਤਾਮ੍ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਣ੍ਵਃ ਸੈਵ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਲੱਕੜ ਅੱਧਾ ਸੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਹੁਤੀ ਪਾ; ਕਣਵ ਨੇ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹੀ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਮੁੜ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਏਵ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈਵ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਿਰਣਯਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਆਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਦੇਯਂ ਸੁਤੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕੋਟਿਪ੍ਰੀਤਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੈਵੀ ਵਾਗ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਵਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧੇਗਾ। ਇਉਂ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂਲ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਪਕਾਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।