ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਾਸਂਗਮਂ ਤਤਃ ਤੀਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਦੇਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਨਾ ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਤੀ ਸਂਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਜੋੜ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਜਨਯੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਮਾਸਾਤ੍ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੇਨ ਚ ਹੇਤੁਨਾ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਅਪਸਰਾ-ਜੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਮ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਸੀਨ੍ ਮਹਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਸੁਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਟ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਰੜਕ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਚਨ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੇਨਕਾ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਗਵਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।'
ਤਦੋਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾ ਮੇਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪੁਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਖਿਲਂ ਕृਤਮ੍ ਤਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਞ੍ਜਰੋ ਹਰਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੰਜਰ ਤੇ ਹਰਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਚ ਤਤੋ ਮੇਨਾਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਚਾਪਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਨੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਾ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਮ੍ ਉਭੇ ਯੇ ਗਰ੍ਵਿਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਦੋਨੋ ਅਤਿ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਾਣਵੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਚ੍ਯਾਵਯਾਵੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਦਾ
ਅਸੀਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੱਚ-ਗਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।
ਯਾਸਾਮ੍ ਅਪਾਙ੍ਗੇ ਹਸਿਤੇ ਵਾਚਿ ਵਿਭ੍ਰਮਸਂਪਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਤਿ ਪਞ੍ਚੇषੁਸ੍ ਤਾਭਿਃ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਨ ਜੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ, ਬੋਲ, ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਚਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਤੇ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਧੂਰ੍ਜਟਿਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਃ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੂਰਜਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਚਾਟੁਕਾਰਰਤੇ ਤਦਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਕੁਲੋ ऽਭਵਤ੍
ਦੂਰ ਖੜੀਆਂ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤੀਪਾਚਰਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ ਨਿਸ੍ਪृਹੋ ऽਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਉਲਟ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਵੀ।
ਆਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਸ ਗਾਧੇਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇ ਭਵਿष੍ਯਥਃ
ਦੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦਰਵ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਦ੍ਰਵਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਯਾਤੇ ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਤਤੋ ਲਘੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭਜਾਉਣ ਆਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹਲਕੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਦੀ ਮਨੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵੇਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੇ ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤੇ ਯਦਾ ਤਚ੍ਛਾਪਾਤ੍ ਤੇ ਨਦੀਰੂਪੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣ ਗਏ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਨਦੀਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਸੁਸਂਗਮਃ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਅਪਸਰਾ ਜੋੜਾ ਦੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਸੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਅਸੂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ ਏਵਾਸੌ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਕੋਟੀਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਦੋ ਕੋਟੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕਣਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਲੀਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕਾਣ੍ਵਸ਼੍ ਚੇਤਿ ਜਨੈਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਇष੍ਟੀਃ ਪਾਰ੍ਵਾਯਣਾਨੀਰ੍ ਯਾਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਕਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਸ੍ਥੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ऽਸੌ ਜੁਹ੍ਵਦ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ; ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਹਵਨਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ ਏਕਾਹੁਤਿਂ ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ; ਇਕ ਆਹੁਤੀ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ।