ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਪੂਰੁਰ੍ ਜਰਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਮਯਾ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਭਾਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਪੂਰੁ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ', ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਰੋਕਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਬਲਾਤ੍ ਕਾਲਾਗਤਾ ਸਹ੍ਯਾ ਜਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦੇਹਿਭਿਃ ਸਾ ਚੇਦ੍ ਗੁਰੂਪਕਾਰਾਯ ਗृਹੀਤਾ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੀਕृਤਤ੍ਯਾਗਪਾਪਾਦ੍ ਧਿ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ ਅਥਵਾ ਤੁ ਜਰਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਪਸਾ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਲੈ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪਾਪ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਯਯੌ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਤਤਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਦੇਵਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ਿਵਃ ਲੋਕਾਤੀਤਮਹੋਦਾਰਗੁਣਸਨ੍ਮਣਿਭੂषਿਤਮ੍ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਥ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ਸੁਰਾਧਿਪ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਿਤृਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਕੋਪਤਃ ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ ਸ਼ਾਪਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਰਪੂਜਿਤ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ; ਪੂਜਿਤ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਾਪਾਜ੍ ਜਾਤਾਂ ਜਰਾਂ ਤਥਾ ਅਨਾਸ਼ਯਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਪਿਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਰਾਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਕਾਲਜਜਰਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਕਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਲਞ੍ਜਰਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਯਾਯਾਤਂ ਨਾਹੁषਂ ਪੌਰਂ ਸ਼ੌਕ੍ਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਮਿष੍ਠਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਯਯਾਤਿ, ਨਾਹੁਸ਼, ਪੌਰੁ, ਸ਼ੌਕ੍ਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਮੀਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਅਠਠ (੧੦੮) ਵੀ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਾਸਂਗਮਂ ਤਤਃ ਤੀਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਦੇਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਨਾ ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਤੀ ਸਂਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਜੋੜ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਜਨਯੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਮਾਸਾਤ੍ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੇਨ ਚ ਹੇਤੁਨਾ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਅਪਸਰਾ-ਜੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਮ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਸੀਨ੍ ਮਹਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਸੁਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਟ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਰੜਕ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਚਨ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੇਨਕਾ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਗਵਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।'
ਤਦੋਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾ ਮੇਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪੁਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਖਿਲਂ ਕृਤਮ੍ ਤਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਞ੍ਜਰੋ ਹਰਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੰਜਰ ਤੇ ਹਰਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਚ ਤਤੋ ਮੇਨਾਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਚਾਪਿ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਨੈਵੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਾ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਮ੍ ਉਭੇ ਯੇ ਗਰ੍ਵਿਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਦੋਨੋ ਅਤਿ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਾਣਵੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਚ੍ਯਾਵਯਾਵੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਦਾ
ਅਸੀਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨੱਚ-ਗਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।
ਯਾਸਾਮ੍ ਅਪਾਙ੍ਗੇ ਹਸਿਤੇ ਵਾਚਿ ਵਿਭ੍ਰਮਸਂਪਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਤਿ ਪਞ੍ਚੇषੁਸ੍ ਤਾਭਿਃ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਨ ਜੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ, ਬੋਲ, ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਚਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਤੇ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਧੂਰ੍ਜਟਿਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਃ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੂਰਜਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਚਾਟੁਕਾਰਰਤੇ ਤਦਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਕੁਲੋ ऽਭਵਤ੍
ਦੂਰ ਖੜੀਆਂ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤੀਪਾਚਰਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ ਨਿਸ੍ਪृਹੋ ऽਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ ਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਉਲਟ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਵੀ।
ਆਭ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਸ ਗਾਧੇਯੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇ ਭਵਿष੍ਯਥਃ
ਦੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦਰਵ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਦ੍ਰਵਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਯਾਤੇ ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਤਤੋ ਲਘੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭਜਾਉਣ ਆਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹਲਕੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਦੀ ਮਨੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।