ਯੋ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ੍ ਸੁਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੋ ਦृਢਮ੍ ਤਂ ਸ਼ਪੇਯਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤ੍ਰ ਦਾਤਵ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਰੋ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਉਵਾਚ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਹੂਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,’ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ 이렇게 ਕਿਹਾ:
ਯਦੋ ਗृਹਾਣ ਮੇ ਸ਼ਾਪਾਜ੍ ਜਰਾਂ ਜਾਤਾਂ ਸੁਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ ਪ੍ਰੌਢਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇਨੈਵ ਜਨਕੋ ਯਸ੍ ਤਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯਦੂ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਆਇਆ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਯਦੁਸ੍ ਤਾਤਂ ਯਯਾਤਿਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਯਦੁਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਯਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ‘ਨਹੀਂ’ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ।
ਨਾਗृਹ੍ਣਾਤ੍ ਤੁਰ੍ਵਸੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਤਦਾ ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਜਰਾਂ ਮਮ
ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਹਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ।'
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ਼੍ ਚ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ ਤਾਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਅਨੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਜਰਾਂ ਮਮ
ਦੁਹਯੁ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ।'
ਅਨੁਰ੍ ਨੇਤਿ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੂਰੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਦਾ ਪੂਰੁਰ੍ ਜਰਾਂ ਤਾਂ ਜਗृਹੇ ਪਿਤੁਃ
ਅਨੁ ਨੇ 'ਨਹੀਂ' ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਤਦ ਪੂਰੁ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਈ।
ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਿਤਾ ਯੌਵਨੇ ਯਾਨਿ ਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਯੌਵਨਸਂਤੁष੍ਟੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਸੁਖਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤृਪ੍ਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇषੁ ਨਾਹੁषਃ ਤਤੋ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸਮਾਹੂਯ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ; ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤृਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇषੁ ਯੌਵਨੇਨ ਤਵਾਨਘ ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਜਰਾਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਕਸ਼੍ਮਲਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਸੂਤੀ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਪੂਰੁਰ੍ ਜਰਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਮਯਾ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਭਾਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਪੂਰੁ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ', ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਰੋਕਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਬਲਾਤ੍ ਕਾਲਾਗਤਾ ਸਹ੍ਯਾ ਜਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦੇਹਿਭਿਃ ਸਾ ਚੇਦ੍ ਗੁਰੂਪਕਾਰਾਯ ਗृਹੀਤਾ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੀਕृਤਤ੍ਯਾਗਪਾਪਾਦ੍ ਧਿ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ ਅਥਵਾ ਤੁ ਜਰਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਪਸਾ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਲੈ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪਾਪ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਯਯੌ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਤਤਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਦੇਵਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ਿਵਃ ਲੋਕਾਤੀਤਮਹੋਦਾਰਗੁਣਸਨ੍ਮਣਿਭੂषਿਤਮ੍ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਥ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ਸੁਰਾਧਿਪ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਿਤृਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਕੋਪਤਃ ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ ਸ਼ਾਪਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਰਪੂਜਿਤ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ; ਪੂਜਿਤ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਾਪਾਜ੍ ਜਾਤਾਂ ਜਰਾਂ ਤਥਾ ਅਨਾਸ਼ਯਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਪਿਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਰਾਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਕਾਲਜਜਰਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਕਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਲਞ੍ਜਰਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਯਾਯਾਤਂ ਨਾਹੁषਂ ਪੌਰਂ ਸ਼ੌਕ੍ਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਮਿष੍ਠਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਯਯਾਤਿ, ਨਾਹੁਸ਼, ਪੌਰੁ, ਸ਼ੌਕ੍ਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਮੀਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਅਠਠ (੧੦੮) ਵੀ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਾਸਂਗਮਂ ਤਤਃ ਤੀਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਦੇਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਨਾ ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਤੀ ਸਂਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਉਸ ਜੋੜ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਜਨਯੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਮਾਸਾਤ੍ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨੇਨ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਯੁਗਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੇਨ ਚ ਹੇਤੁਨਾ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਿਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਅਪਸਰਾ-ਜੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਮ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਸੀਨ੍ ਮਹਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਾਧਿਸੁਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਯਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਟ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਰੜਕ ਹੋ ਗਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਚਨ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੇਨਕਾ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸੋ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਗਵਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।'
ਤਦੋਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਾ ਮੇਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪੁਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ऽਖਿਲਂ ਕृਤਮ੍ ਤਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਞ੍ਜਰੋ ਹਰਃ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦੋਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੰਜਰ ਤੇ ਹਰਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।