ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਸ੍ ਤੁ ਸ਼ਾਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ:
ਨਾਪਰਾਧ੍ਯੇ ਨ ਸਂਕੁਪ੍ਯੇ ਨੈਵਾਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇ ਅਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ ਪਾਪਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਾ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰਫ ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮ੍ ਏਵ ਚਰਨ੍ਤਂ ਵੈ ਕਥਂ ਮਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵृਥਾ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ऽਪਿ ਹਿ ਨਿਰ੍ਦੋषੇ ਯਦਿ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ ਤਦਾ ਨ ਦੋषੋ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਦ੍ਵੇषਾਗ੍ਨਿਪ੍ਲੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੂਰਖਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਯਯਾਤਿਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਤਯਾ ਕृਤਮ੍ ਅਸਕृਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਯਾ
ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਹੋਏ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਲਟ ਕੰਮ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਵੱਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੇ।
ਗਤਕੋਪੋ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ,’ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ:
ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾਨਯਾਕਾਰਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਨ ਵਦੇ ऽਨृਤਮ੍ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯੇਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਨृਪ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਲਟ ਕੰਮ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਸੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਰਹਿਮਤ।
ਯਸ੍ਮੈ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸਂਦਾਤੁਂ ਜਰਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਮਾਨਦ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਯਾਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਰਾਜਞ੍ ਜਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍
ਤੂੰ ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਦਰਯੋਗ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਨ।
ਪੁਨਰ੍ ਯਯਾਤਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ 이렇게 ਕਿਹਾ:
ਯੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੋ ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।
ਯੋ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ੍ ਸੁਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗੁਰੋ ਦृਢਮ੍ ਤਂ ਸ਼ਪੇਯਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤ੍ਰ ਦਾਤਵ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਰੋ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਉਵਾਚ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਹੂਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,’ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ 이렇게 ਕਿਹਾ:
ਯਦੋ ਗृਹਾਣ ਮੇ ਸ਼ਾਪਾਜ੍ ਜਰਾਂ ਜਾਤਾਂ ਸੁਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ ਪ੍ਰੌਢਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇਨੈਵ ਜਨਕੋ ਯਸ੍ ਤਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯਦੂ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਆਇਆ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਯਦੁਸ੍ ਤਾਤਂ ਯਯਾਤਿਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਯਦੁਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਕਾਮਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਯਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ‘ਨਹੀਂ’ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ 이렇게 ਕਿਹਾ।
ਨਾਗृਹ੍ਣਾਤ੍ ਤੁਰ੍ਵਸੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਤਦਾ ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਜਰਾਂ ਮਮ
ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਹਯੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ।'
ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ਼੍ ਚ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ ਤਾਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ ਅਨੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਜਰਾਂ ਮਮ
ਦੁਹਯੁ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ।'
ਅਨੁਰ੍ ਨੇਤਿ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੂਰੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਦਾ ਪੂਰੁਰ੍ ਜਰਾਂ ਤਾਂ ਜਗृਹੇ ਪਿਤੁਃ
ਅਨੁ ਨੇ 'ਨਹੀਂ' ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਤਦ ਪੂਰੁ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਈ।
ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਿਤਾ ਯੌਵਨੇ ਯਾਨਿ ਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਯੌਵਨਸਂਤੁष੍ਟੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਸੁਖਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤृਪ੍ਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇषੁ ਨਾਹੁषਃ ਤਤੋ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਸਮਾਹੂਯ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ; ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਤृਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇषੁ ਯੌਵਨੇਨ ਤਵਾਨਘ ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਜਰਾਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਕਸ਼੍ਮਲਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਸੂਤੀ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਪੂਰੁਰ੍ ਜਰਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਮਯਾ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਭਾਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਪੂਰੁ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ', ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਰੋਕਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਬਲਾਤ੍ ਕਾਲਾਗਤਾ ਸਹ੍ਯਾ ਜਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦੇਹਿਭਿਃ ਸਾ ਚੇਦ੍ ਗੁਰੂਪਕਾਰਾਯ ਗृਹੀਤਾ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵੀਕृਤਤ੍ਯਾਗਪਾਪਾਦ੍ ਧਿ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ ਅਥਵਾ ਤੁ ਜਰਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਪਸਾ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਲੈ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪਾਪ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਯਯੌ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰੇ ਤਤਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਦੇਵਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ਿਵਃ ਲੋਕਾਤੀਤਮਹੋਦਾਰਗੁਣਸਨ੍ਮਣਿਭੂषਿਤਮ੍ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਥ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ਸੁਰਾਧਿਪ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਿਤृਸ਼ਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਕੋਪਤਃ ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤॄਞ੍ ਸ਼ਾਪਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਰਪੂਜਿਤ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ; ਪੂਜਿਤ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਾਪਾਜ੍ ਜਾਤਾਂ ਜਰਾਂ ਤਥਾ ਅਨਾਸ਼ਯਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਪਿਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਰਾਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਅਕਾਲਜਜਰਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਕਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਲਞ੍ਜਰਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਯਾਯਾਤਂ ਨਾਹੁषਂ ਪੌਰਂ ਸ਼ੌਕ੍ਰਂ ਸ਼ਾਰ੍ਮਿष੍ਠਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਯਯਾਤਿ, ਨਾਹੁਸ਼, ਪੌਰੁ, ਸ਼ੌਕ੍ਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਮੀਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ਼ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਅਠਠ (੧੦੮) ਵੀ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।