ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਿਪੁਣੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ ਤੇਨੇਯਂ ਗੌਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਭੂਭृਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਦੋ ਨਿਪੁੰਨ ਸੂਤ ਅਤੇ ਮਾਗਧ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ-ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਾਮੇਨ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍षਿਗਣੈਃ ਸਹ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਤਰ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ,
ਸਰ੍ਪੈਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਸੱਪ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਅਧਾਰਯਨ੍ ਪृਥੋਸ੍ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੌ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ਧਿਪਾਤਿਨੌ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾਦ੍ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਤ੍ षਡ੍ ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਧਿषਣਾਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਨੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਤੋਂ ਹਵਿਰਧਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ ਆਗਨੇਈ ਨੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਧਿਸ਼ਣਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਗਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਰਜਾਜਿਨੌ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ, ਸ਼ੁਕਰ, ਗਯਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵ੍ਰਜਾਜਿਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਤਲਚਾਰਿਣੀਃ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੋਂ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਾਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਦਾਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਹਤਸ੍ ਤਪਸਃ ਪਾਰੇ ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਵਰ੍ਣਾਧਤ੍ਤ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਾਨ੍
ਸਵਰਣਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨਾਂ ਦੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਅਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਚਰਣਾਸ੍ ਤੇ ऽਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲੇਸ਼ਯਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਹਿ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸ਼੍ ਚਰਤ੍ਸੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਚੇਤਃਸੁ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਅਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮ੍ ਆਵਵ੍ਰੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਕਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਵਾਤੁਂ ਵृਤਂ ਖਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ ਚੇष੍ਟਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹਵਾ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਆਕਾਸ਼ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੀਵ ਚਲ-ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਸृਜੁਰ੍ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ।
ਉਨ੍ਮੂਲਾਨ੍ ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਸ਼ੋषਯਤ੍ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਦਹਦ੍ ਘੋਰ ਏਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਛਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਾਖਿषੁ ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍
ਜਦੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ, ਸੋਮ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤੌ
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੀਨਬਰਹਿ ਰਾਜਿਆਂ। ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਤਾਤ ਧृਤਾ ਗਰ੍ਭੇਣ ਵੈ ਮਯਾ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰਿषਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨੈषਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਿਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇ ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੇਜਸੋ ऽਰ੍ਧੇਨ ਮਮ ਚਾਰ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਃ ਅਸ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਡਕਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਇਮਾਂ ਦਗ੍ਧਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਤੇਜੋਮਯੇਨ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਨਾਗ੍ਨਿਸਮੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਜਲ ਚੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਾਏਗਾ।
ਤਤਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਜ੍ ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਕੋਪਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਰਿषਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰਿਸਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰਿषਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਸ੍ਯਾਂਸ਼ੇਨ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਾਰਿਸਾ ਤੇ ਦਸ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਡਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੋਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਚਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਰਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ऽਥ ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਸ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਡਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਚਲ ਤੇ ਚਲ ਜੀਵ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦਦੌ ਦਸ਼ ਸ ਧਰ੍ਮਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸੋਮਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਬਾਕੀ ਸੋਮ ਨੂੰ ਧੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜੋ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸੁ ਦੇਵਾਃ ਖਗਾ ਗਾਵੋ ਨਾਗਾ ਦਿਤਿਜਦਾਨਵਾਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਜਾਤਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਪੰਛੀ, ਗਾਂ, ਸੱਪ, ਦਿਤੀ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮੈਥੁਨਸਂਭਵਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੀਵ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਇੱਛਾ, ਵੇਖਣ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਸਂਭਵਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਡਕਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਲ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਃ ਵਾਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਤ੍ ਤਥਾ ਚੈਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਡਕਸ਼, ਜੋ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਈ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਤ੍ਵਂ ਸ ਪੁਨਰ੍ ਲੇਭੇ ਮਹਾਤਪਾਃ ਏਤਂ ਨਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਸੂਤ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੋਮਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ? ਸੂਤ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਸੁਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਨਿਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਤੇषੁ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ऋषਯੋ ऽਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।