ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹੀ ਭੀਤਾ ਪृਥੁਂ ਤਂ ਪृਥੁਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਿ ਜੀਰ੍ਣਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਃ ਕਥਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'
ਤਤਃ ਸਕੋਪੋ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਨੋ ਚੇਦ੍ ਦਦਾਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯੇ ਮਹੌषਧੀਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਥਂ ਹਂਸਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਞ੍ ਜ੍ਞਾਨੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ਵਿਨਾ ਮਯਾ ਕਥਂ ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ? ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਤ੍ਰੋਪਕਾਰੋ ऽਨੇਕਾਨਾਮ੍ ਏਕਨਾਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਦੋषਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਿਵਿ ਤਪਸਾ ਧਾਰਯੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਈਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਇਕ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਧਰਤੀ। ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨ ਦੋषਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੇ ऽਨਰ੍ਥਕਂ ਵਚਃ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਇਕ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਹੀਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੂਮੇ ਗੋਰੂਪਿਣੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਯੋਰੂਪਾ ਮਹੌषਧੀਃ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਵੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਨ੍ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਏ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਦਿੰ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਗੋਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੂਮ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਕਪਿਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਦੁਦੋਹ ਚ ਮਹੌषਧ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਵੇਨਕਰੋਦ੍ਭਵਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਪਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੁੱਧਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਃ ਮਹੀਂ ਗੋਰੂਪਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਮਹਾਨਦੀषੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੁਦੁਹੇ ऽਸੌ ਪਯੋ ਮਹਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਧ ਦੁੱਧਿਆ।
ਸਾ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਪृਥੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਸਂਗਤਾ ਚਾਭੂਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਨਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਪਿਲਾਸਂਗਮਂ ਵਿਦੁਃ ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਃ ਪੂਜ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਪਿਲਾ-ਸੰਗਮ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਥਾਨ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਪਾਵਨਾਨਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਿ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ।
ਦੇਵਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਗਰੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਵਾ ਸਿਂਹਿਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੈਤਨ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਹੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ ਅਮृਤੇ ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸੈਂਹਿਕੇਯੇ ਚ ਭੇਦਿਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਹੂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ। ਜਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੇਘਹਾਸ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਿਤਰਂ ਘਾਤਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘਹਾਸਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਹੁਸੁਤਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਤਿਭੀਤਵਤ੍
ਜਦ ਰਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਪੋ ਜਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ ਤੇ ਮਨਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਨਾਮੇਦਂ ਸ਼ਿਵਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਸ਼ਿਵਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਤਪ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿਭੂਤਃ ਪਿਤਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਮਮ ਦੈਵਤਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਿਖਾਈ ਜਾਵੇ—
ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ ਤਪਸੋ ऽਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਅਹਂ ਵੈਰਾਨ੍ ਨਿਵਰ੍ਤਯੇ ਵੈਰਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਵੈਰ ਮੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਹੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਨੁਗਮ੍ ਤਂ ਚਾਪਿ ਮੇਘਹਾਸਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੇਘਹਾਸਾ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਰਾਹੁਸੁਤੋ ਨੈਰृਤਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਮ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੁਰ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵਾ ਯਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਦੇਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਾਦਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਨਿ ਨਾਰਦ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਨਾਰਦ, ਅਠਾਰਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਿੱਧ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੇਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।