ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਰੇਯਂ ਲਜ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਆਤ੍ਰੇਯ ਲੱਜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਲਜ੍ਜਾਂ ਜਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਵਿਤਾ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਾ ਆਤ੍ਰੇਯਤੀਰ੍ਥੇ ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਆਪਣੀ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਆਤ੍ਰੇਯ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਜੀਵ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾਰੋ ਵੈ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਅਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਰੇਯਦੈਤੇਯਨਾਮਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਚ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇੰਦਰ, ਆਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਇਹ ਤੀਰਥ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਯਾਤਾਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਾਸਂਗਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕਪਿਲਾਸੰਗਮ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਤਪੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਕਪਿਲਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਕਠੋਰ, ਕਦੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ।
ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਤਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਮਦੇਵਾਦਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵੇਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੈਰ੍ ਨष੍ਟਧਰ੍ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਰਾਜਕੇ ਕਪਿਲਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ ਤਦਾ
ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਯਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਿਲਿਆ।
ਗਤੇ ਵੇਦੇ ਗਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਵੇਦ ਵੀ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ?
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕਪਿਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍
ਫਿਰ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਨਸ੍ਯੋਰੁਰ੍ ਵਿਮਥ੍ਯੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵੇਨਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਥਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਜਣਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਥੈਵ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮੁਨਯੋ ਵੇਨਸ੍ਯੋਰੁਂ ਵਿਮਥ੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹਾਪਾਪਃ ਕृष੍ਣੋ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਜਣਮਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਭੀਤਾ ਨਿषੀਦਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਨਿषਾਦਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ!' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵੇਨਬਾਹੁਂ ਮਮਨ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍ ਤਤਃ ਪृਥੁਸ੍ਵਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਥੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਥੁ ਜਣਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਾਭਵਤ੍ ਪृਥੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ਤਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਵਰਾਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੁਸ੍ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ ਤਂ ਪृਥੁਂ ਕਪਿਲੇਨ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹਾਰਂ ਦੇਹਿ ਜੀਵੇਭ੍ਯੋ ਭੁਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੌषਧੀਰ੍ ਅਪਿ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਭੁਵਮ੍ ਆਹ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਓषਧੀਰ੍ ਦੇਹਿ ਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹੀ ਭੀਤਾ ਪृਥੁਂ ਤਂ ਪृਥੁਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਿ ਜੀਰ੍ਣਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਃ ਕਥਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'
ਤਤਃ ਸਕੋਪੋ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਨੋ ਚੇਦ੍ ਦਦਾਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯੇ ਮਹੌषਧੀਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਥਂ ਹਂਸਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਞ੍ ਜ੍ਞਾਨੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ਵਿਨਾ ਮਯਾ ਕਥਂ ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ? ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਤ੍ਰੋਪਕਾਰੋ ऽਨੇਕਾਨਾਮ੍ ਏਕਨਾਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਦੋषਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਿਵਿ ਤਪਸਾ ਧਾਰਯੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਈਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਇਕ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਧਰਤੀ। ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨ ਦੋषਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੇ ऽਨਰ੍ਥਕਂ ਵਚਃ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਇਕ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਹੀਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੂਮੇ ਗੋਰੂਪਿਣੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਯੋਰੂਪਾ ਮਹੌषਧੀਃ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਵੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਨ੍ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਏ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਦਿੰ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਗੋਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਭੂਮ੍ਯ੍ ਆਸੀਤ੍ ਕਪਿਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਦੁਦੋਹ ਚ ਮਹੌषਧ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਵੇਨਕਰੋਦ੍ਭਵਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਪਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੁੱਧਿਆ।