ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦੈਃ ਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਗੌਤਮੀਤੀਰਸਂਸ੍ਥਃ ਯਤ੍ਰਾਯਤ੍ਯਾਂ ਨਾਦ੍ਯ ਵਾ ਸੌਖ੍ਯਹੇਤੁਸ੍ ਤਚ੍ ਚਾਕਾਰ੍षਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰ੍ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ। ਉਥੇ, ਚਾਹੇ ਅੱਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ ਲਈ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਸਂਹਰਸ੍ਵੇਦਮ੍ ਆਤ੍ਰੇਯ ਯਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਮਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਆਤ੍ਰੇਯ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਜੋ ਤੂੰ ਹਟਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਕਲ ਸੀ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਤਦਾਤ੍ਰੇਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਹ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਲਭੇ
ਫਿਰ ਆਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਐ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵष੍ਟਃ ਪਦਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਪੁਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਹੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਦ ਮੁੜ ਹਟਾ ਲੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀ ਹਾਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਦੇਹਿ ਪਦਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਾਰਿ ਯਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ ਨ ਮੇ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਰਮਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਨ ਸੁਖਾਯ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਅਸਥਿਤ ਆਇਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਂਹृਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਕਣ੍ਟਕਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਵਰਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ; ਦੈਤੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਾਪਿ ਯਯੌ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸਂਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਆਤ੍ਰੇਯੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਂਵृਤਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ। ਆਤ੍ਰੇਯ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ऽਖਿਲੈਰ੍ ਵृਤਃ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੱਜਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹੋ ਮੋਹਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਮਮਾਪਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਤਾ ਕਿਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦਂ ਲਬ੍ਧਂ ਕਿਂ ਮਯਾਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਭਟਕ ਗਿਆ! ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਪਦ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਸੀ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਰੇਯਂ ਲਜ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਆਤ੍ਰੇਯ ਲੱਜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਲਜ੍ਜਾਂ ਜਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਵਿਤਾ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਾ ਆਤ੍ਰੇਯਤੀਰ੍ਥੇ ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਅਞ੍ਜਸਾ
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਆਪਣੀ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਆਤ੍ਰੇਯ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਜੀਵ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾਰੋ ਵੈ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਅਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਰੇਯਦੈਤੇਯਨਾਮਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਚ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇੰਦਰ, ਆਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਇਹ ਤੀਰਥ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਯਾਤਾਃ ਸਂਤੁष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਾਸਂਗਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਕਪਿਲਾਸੰਗਮ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਤਪੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਕਪਿਲਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਕਠੋਰ, ਕਦੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ।
ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਤਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਮਦੇਵਾਦਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵੇਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੈਰ੍ ਨष੍ਟਧਰ੍ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਰਾਜਕੇ ਕਪਿਲਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ ਤਦਾ
ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਯਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਿਲਿਆ।
ਗਤੇ ਵੇਦੇ ਗਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਵੇਦ ਵੀ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ?
ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕਪਿਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍
ਫਿਰ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਨਸ੍ਯੋਰੁਰ੍ ਵਿਮਥ੍ਯੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵੇਨਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਥਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਜਣਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਥੈਵ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮੁਨਯੋ ਵੇਨਸ੍ਯੋਰੁਂ ਵਿਮਥ੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹਾਪਾਪਃ ਕृष੍ਣੋ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਨਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਜਣਮਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਭੀਤਾ ਨਿषੀਦਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਨਿषਾਦਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ ਚਾਭਵਂਸ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾ!' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵੇਨਬਾਹੁਂ ਮਮਨ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍ ਤਤਃ ਪृਥੁਸ੍ਵਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਥੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਥੁ ਜਣਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਾਭਵਤ੍ ਪृਥੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ਤਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਵਰਾਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੁਸ੍ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਸ੍ ਤਂ ਪृਥੁਂ ਕਪਿਲੇਨ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹਾਰਂ ਦੇਹਿ ਜੀਵੇਭ੍ਯੋ ਭੁਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੌषਧੀਰ੍ ਅਪਿ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਭੁਵਮ੍ ਆਹ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਓषਧੀਰ੍ ਦੇਹਿ ਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।