ਵਿਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਯ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤਵੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਗ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਵਰਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਭਲੇ ਵਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍ ਤਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਯਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸ਼ਾਰਿਆਤੀ, ਉਹ ਪਤਨੀ, ਹੋਰ ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ ਯਯੌ ਸੁਖੀ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸ ਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਭਾਨੁ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਯਾਤਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਮਾਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਾਪਨੁਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ, ਸ਼ਾਰਿਆਤਾ ਤੇ ਮਾਧੁੱਚੰਦਸ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਗ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੈਲੂष ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਵषਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਕਵਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਜਾਤੀਏ ਸੀ।
ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰਾਤ੍ ਪਰਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਪਰਿਧਾਵਤਿ ਨ ਕਿਮਪ੍ਯ੍ ਆਸਸਾਦਾਸੌ ਤਤੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਭੱਜਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਮੁਖੇ ਦੈਵੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਭੂਤੇ ਤੁ ਪੌਰੁषੇ ਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਸ੍ਯਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਫਜ਼ੂਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾਸੌ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰਮਾਗਤਂ ਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੋष੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਹਵੋ ਮਮ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੰਝੂ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ—'ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹਨ।'
ਮਾਨੀ ਚਾਤ੍ਮਾ ਨ ਕष੍ਟਾਰ੍ਹੋ ਹਾ ਧਿਗ੍ ਦੁਰ੍ਦੈਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਯੁਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਏ, ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ! ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਲੇਭੇ ਤਦ੍ ਧਨਂ ਵृਤ੍ਤੇਰ੍ ਵਿਰਾਗਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ ਸੇਵਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ ਗਹਨਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਰਾਗ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਬਲਾਦ੍ ਆਕਰ੍षਤੀਯਂ ਮਾਂ ਤृष੍ਣਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵਯਾਪਕृਤਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤृष੍ਣੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਤृष੍ਣਾਛੇਦਾਯ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਲੋਚ੍ਯ ਸ ਪੈਲੂषਃ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੈਲੂਸ਼ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜ੍ਞਾਨਾਸਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭੌ ਸਂਸृਤਿਂ ਚਾਤਿਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਛੇਦ੍ਮੀਮਾਂ ਕੇਨ ਹੇ ਤਾਤ ਤਮ੍ ਉਪਾਯਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲੋਭ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਘੇੜ, ਕੱਟੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਰਾਧਯੇਸ਼ਾਨਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਵੈਦਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ: 'ਇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪੈਲੂषੋ ਜ੍ਞਾਨਾਯੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਰ੍ਚਯਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਜ੍ਞਾਨੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗਾਥਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ’ ਆਖ ਕੇ, ਪੈਲੂਸ਼ ਨੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਕ੍ਰੋਧਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਨਿष੍ਫਲੋ ਦੇਹਨਾਸ਼ਨਃ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗੇਨ ਤਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਪਹਿਲਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾ ਬਹੁਵਿਧਾ ਮਾਯਾ ਬਨ੍ਧਨੀ ਪਾਪਕਾਰਿਣੀ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵੈਤਾਂ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗੇਨ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਗਸ੍ ਤੁ ਪਰਮੋ ऽਧਰ੍ਮੋ ਦੇਵਾਦੀਨਾਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਅਸਙ੍ਗਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗੋ ऽਯਂ ਪਰਮੋ ਰਿਪੁਃ
ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਐਸਾ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਵੈਕਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪਰਮੋ ਨਾਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍
ਇਸ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪਰਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪਿਸ਼ਾਚੀਵ ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਾ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਸੁਖਮ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਹਨ੍ਤਾਸਿਨਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਪਿਸਾਚੀ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਅਹੰਤਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਸੌ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਰ੍ਮੋਹਸ੍ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਖਡ੍ਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਨਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਕਵषਂ ਪੈਲੂषਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਖੜਗਤੀਰਥ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਗਿਆਨਤੀਰਥ', 'ਕਵਸ਼' ਤੇ 'ਪੈਲੂਸ਼' ਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿषਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮਹਰ੍षਯਃ ਅਸ਼ੇषਪਾਪਤਾਪੌਘਹਰਾਣੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁਖ ਹਟਾ ਕੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਰੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
‘ਆਤਰੇਯ’ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ‘ਅਨਵਿੰਦ੍ਰ’ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰ ਆਤ੍ਰੇਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ ਅਨ੍ਵਾਰੇਭੇ ऽਥ ਸਤ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਤਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।