ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੁਰੌ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ऽਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਾਨੁਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਪਿ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਭੇਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਯਦਿ ਤ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾ ਮਯਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਮਾਯੁष੍ਯੇਣ ਜੀਵਤੁ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੀਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮੇ ਤਦੈਵ ਜੀਵਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਣਮ੍ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਂ ਜੀਵਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਈ, ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ—
ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਰਨ੍ ਨृਪਤੇਰ੍ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿ ਗਏ ਫ਼ਰਜ਼ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕੀਤੇ।
ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਤ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਵੇਹ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਜਾਤੀਏ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਕृਤਮ੍ ਏਵ ਚ ਜੀਵਯਾਮਿ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਤਤੋ ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪੁਨਃ
ਇਹੀ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠੀਕ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਭਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦੋ ਰਵੇਃ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਹੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ऽਮਿਤਤੇਜਸੇ ਛਨ੍ਦੋਮਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਓਂਕਾਰਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਤਿ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਯ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤਵੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਗ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਵਰਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਭਲੇ ਵਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍ ਤਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਯਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸ਼ਾਰਿਆਤੀ, ਉਹ ਪਤਨੀ, ਹੋਰ ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ ਯਯੌ ਸੁਖੀ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸ ਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਭਾਨੁ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਯਾਤਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਮਾਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਾਪਨੁਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ, ਸ਼ਾਰਿਆਤਾ ਤੇ ਮਾਧੁੱਚੰਦਸ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਗ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੈਲੂष ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਵषਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਕਵਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਜਾਤੀਏ ਸੀ।
ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰਾਤ੍ ਪਰਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਪਰਿਧਾਵਤਿ ਨ ਕਿਮਪ੍ਯ੍ ਆਸਸਾਦਾਸੌ ਤਤੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਭੱਜਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਮੁਖੇ ਦੈਵੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਭੂਤੇ ਤੁ ਪੌਰੁषੇ ਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਸ੍ਯਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਫਜ਼ੂਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾਸੌ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰਮਾਗਤਂ ਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੋष੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਹਵੋ ਮਮ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੰਝੂ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ—'ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹਨ।'
ਮਾਨੀ ਚਾਤ੍ਮਾ ਨ ਕष੍ਟਾਰ੍ਹੋ ਹਾ ਧਿਗ੍ ਦੁਰ੍ਦੈਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵृਤ੍ਤਿਯੁਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਏ, ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ! ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਲੇਭੇ ਤਦ੍ ਧਨਂ ਵृਤ੍ਤੇਰ੍ ਵਿਰਾਗਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਦਾ ਸੇਵਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ ਗਹਨਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਿਰਾਗ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਬਲਾਦ੍ ਆਕਰ੍षਤੀਯਂ ਮਾਂ ਤृष੍ਣਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਤ੍ਵਯਾਪਕृਤਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤृष੍ਣੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਤृष੍ਣਾਛੇਦਾਯ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਲੋਚ੍ਯ ਸ ਪੈਲੂषਃ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੈਲੂਸ਼ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜ੍ਞਾਨਾਸਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭੌ ਸਂਸृਤਿਂ ਚਾਤਿਦੁਸ੍ਤਰਾਮ੍ ਛੇਦ੍ਮੀਮਾਂ ਕੇਨ ਹੇ ਤਾਤ ਤਮ੍ ਉਪਾਯਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲੋਭ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਘੇੜ, ਕੱਟੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਰਾਧਯੇਸ਼ਾਨਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਵੈਦਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ: 'ਇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪੈਲੂषੋ ਜ੍ਞਾਨਾਯੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਰ੍ਚਯਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਜ੍ਞਾਨੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗਾਥਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ’ ਆਖ ਕੇ, ਪੈਲੂਸ਼ ਨੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਆਖੀਆਂ।