ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਦੀਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਭੇਜੀ।
ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਯਾਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ ਹਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਯਾਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਸਪੁਰੋਧਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਮੁਖਾਨ੍ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਃਪ੍ਰਿਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੱਕੀ ਤਸਦੀਕ ਲਈ, ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਧੁਚੰਦ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਦੈਵਾਭੂਦ੍ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਤਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੂਤਾਨ੍ ਅਭਾषਤ
ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹੇ ਦੂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁਤ ਰਾਜਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਦੂਤੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਆਤਮ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਗਙ੍ਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਵ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿषਙ੍ਗਸ਼ਮਨੀ ਪਾਵਨੀ ਭੁਵਿ ਗੌਤਮੀ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਗੌਤਮੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਗੌਤਮੀਤਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਾਰ੍ਥੇषੁ ਦਾਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ—'ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦਿਲੋਂ ਦਿਓ।'
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੁਰੌ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ऽਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਾਨੁਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਪਿ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਭੇਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਯਦਿ ਤ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾ ਮਯਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਮਾਯੁष੍ਯੇਣ ਜੀਵਤੁ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੀਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮੇ ਤਦੈਵ ਜੀਵਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਣਮ੍ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਂ ਜੀਵਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਈ, ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ—
ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਰਨ੍ ਨृਪਤੇਰ੍ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿ ਗਏ ਫ਼ਰਜ਼ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕੀਤੇ।
ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਤ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਵੇਹ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਜਾਤੀਏ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਕृਤਮ੍ ਏਵ ਚ ਜੀਵਯਾਮਿ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਤਤੋ ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪੁਨਃ
ਇਹੀ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠੀਕ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਭਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦੋ ਰਵੇਃ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਹੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ऽਮਿਤਤੇਜਸੇ ਛਨ੍ਦੋਮਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਓਂਕਾਰਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਤਿ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਯ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤਵੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਰਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਗ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਵਰਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਭਲੇ ਵਰ ਦਿਓ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍ ਤਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਯਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸ਼ਾਰਿਆਤੀ, ਉਹ ਪਤਨੀ, ਹੋਰ ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ ਯਯੌ ਸੁਖੀ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸ ਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਭਾਨੁ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਯਾਤਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਮਾਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਾਪਨੁਨ੍ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ, ਸ਼ਾਰਿਆਤਾ ਤੇ ਮਾਧੁੱਚੰਦਸ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤ-ਸੰਜੀਵਨ ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਗ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੈਲੂष ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਵषਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਕਵਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਜਾਤੀਏ ਸੀ।