ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸ ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਧਸਾ ਤੇਨ ਨृਪਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪੁਰੋਧਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚਾਧ੍ਵਨਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੇਦਂ ਕੇਨ ਖੇਦਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਹੇਤੁਂ ਵਦਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਮਾਨ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਨਿਰਵਦ੍ਯਬੋਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ? ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰਵਾਦ ਗਿਆਨ ਹੈ।'
ਵਿਧੂਤਪਾਪਃ ਪਰਿਤਾਪਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਚੇਤਾ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਜਿਤੇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਵਿਜਿਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹਰ੍षਸ੍ਯ ਹੇਤੌ ਮਹਤੀਹ ਜਾਤੇ
ਤੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਸ਼ੋ ਮੇ ਵਦ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰ੍ਯਾਤਿਮਹਾਨੁਭਾਵ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਛਨ੍ਦੋਮਧੁਃ ਪ੍ਰੇਮਮਯੀਂ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਯਦ੍ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਯਾਮੇ ਵਯਂ ਯਾਮੋ ਯਾਮਿਨੀ ਚਾਰ੍ਧਗਾਮਿਨੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ: ਜਦ ਰਾਤ ਅੱਧੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਚਾਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਕਾਮਿਨੀਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੋषਂ ਯਾਤਿ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਵਿਕਾਰੇ ਸ੍ਮਰਸਂਜਾਤੇ ਜੀਵਾਤੁਰ੍ ਨਲਿਨਾਨਨਾ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਡਮ੍ਬਸੇ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਨਦ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨਿ ਸੁਖੇ ਕਾ ਨਾਮਾਸ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਿਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਧੁਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲ੍ਯਂ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨ ਚੇਦਂ ਦੂषਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਭੂषਣਂ ਚਾਤਿਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਤੇ ਸੁਹਾਗ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੋਈ ਖੋਟ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਸਮਝੋ।
ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਦੀਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਭੇਜੀ।
ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਯਾਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ ਹਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਯਾਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਸਪੁਰੋਧਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਮੁਖਾਨ੍ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਃਪ੍ਰਿਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੱਕੀ ਤਸਦੀਕ ਲਈ, ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਧੁਚੰਦ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਦੈਵਾਭੂਦ੍ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਤਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੂਤਾਨ੍ ਅਭਾषਤ
ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹੇ ਦੂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁਤ ਰਾਜਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਦੂਤੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਆਤਮ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਗਙ੍ਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਵ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿषਙ੍ਗਸ਼ਮਨੀ ਪਾਵਨੀ ਭੁਵਿ ਗੌਤਮੀ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਗੌਤਮੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਗੌਤਮੀਤਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਾਰ੍ਥੇषੁ ਦਾਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ—'ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦਿਲੋਂ ਦਿਓ।'
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੁਰੌ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ऽਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਾਨੁਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਪਿ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਭੇਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਯਦਿ ਤ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾ ਮਯਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਮਾਯੁष੍ਯੇਣ ਜੀਵਤੁ
ਜੇ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਇਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੀਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮੇ ਤਦੈਵ ਜੀਵਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਣਮ੍ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਂ ਜੀਵਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੜਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਈ, ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ—
ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਰਨ੍ ਨृਪਤੇਰ੍ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿ ਗਏ ਫ਼ਰਜ਼ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕੀਤੇ।
ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਆਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਤ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਵੇਹ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਜਾਤੀਏ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਕृਤਮ੍ ਏਵ ਚ ਜੀਵਯਾਮਿ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਤਤੋ ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪੁਨਃ
ਇਹੀ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠੀਕ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਭਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦੋ ਰਵੇਃ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਹੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ऽਮਿਤਤੇਜਸੇ ਛਨ੍ਦੋਮਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਓਂਕਾਰਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਤਿ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।