ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਧੀਰੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਥ ਸਾਧੁषੁ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਧੀਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰਿषੁ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਾ ਤਤ੍ ਤਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਹੀ ਝਲਕ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਯਂ ਜਗਤ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤਾਂ ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯਾ ਹੀਨਂ ਨ ਕਿਂਚਨ ਅਤ੍ਰੇਮਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ ਲੱਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਵੈਰਕਾਰ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ, ਚੱਲ।' ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਾਭਿਭਵੋ ਗਙ੍ਗਾ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮਤੇ ਦੇਵਰ੍षਿਮੁਨਿਜੁष੍ਟਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ!
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠੇਤਿ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਥਵਿਸ਼ਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਸ਼ਮਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਧੁਚਛੰਦਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ।
ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸ ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਧਸਾ ਤੇਨ ਨृਪਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪੁਰੋਧਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚਾਧ੍ਵਨਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੇਦਂ ਕੇਨ ਖੇਦਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਹੇਤੁਂ ਵਦਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਮਾਨ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਨਿਰਵਦ੍ਯਬੋਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ? ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨਿਰਵਾਦ ਗਿਆਨ ਹੈ।'
ਵਿਧੂਤਪਾਪਃ ਪਰਿਤਾਪਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਚੇਤਾ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਜਿਤੇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਵਿਜਿਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹਰ੍षਸ੍ਯ ਹੇਤੌ ਮਹਤੀਹ ਜਾਤੇ
ਤੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਸ਼ੋ ਮੇ ਵਦ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰ੍ਯਾਤਿਮਹਾਨੁਭਾਵ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਛਨ੍ਦੋਮਧੁਃ ਪ੍ਰੇਮਮਯੀਂ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਯਦ੍ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਯਾਮੇ ਵਯਂ ਯਾਮੋ ਯਾਮਿਨੀ ਚਾਰ੍ਧਗਾਮਿਨੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ: ਜਦ ਰਾਤ ਅੱਧੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਚਾਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਕਾਮਿਨੀਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੋषਂ ਯਾਤਿ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਵਿਕਾਰੇ ਸ੍ਮਰਸਂਜਾਤੇ ਜੀਵਾਤੁਰ੍ ਨਲਿਨਾਨਨਾ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਕਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਡਮ੍ਬਸੇ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਾਨਦ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨਿ ਸੁਖੇ ਕਾ ਨਾਮਾਸ੍ਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਿਤਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਧੁਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲ੍ਯਂ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨ ਚੇਦਂ ਦੂषਣਂ ਰਾਜਨ੍ ਭੂषਣਂ ਚਾਤਿਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਤੇ ਸੁਹਾਗ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੋਈ ਖੋਟ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਸਮਝੋ।
ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਦੀਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਭੇਜੀ।
ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੌ ਯਾਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ ਹਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਯਾਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਸਪੁਰੋਧਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਮੁਖਾਨ੍ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਃਪ੍ਰਿਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੱਕੀ ਤਸਦੀਕ ਲਈ, ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਧੁਚੰਦ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਦੈਵਾਭੂਦ੍ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਤਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰ੍ ਦੂਤਾਨ੍ ਅਭਾषਤ
ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹੇ ਦੂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁਤ ਰਾਜਾਗਨ੍ਤਾ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਦੂਤੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਆਤਮ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਂ ਗਙ੍ਗਾ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਵ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਿषਙ੍ਗਸ਼ਮਨੀ ਪਾਵਨੀ ਭੁਵਿ ਗੌਤਮੀ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਗਾ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਗੌਤਮੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਗੌਤਮੀਤਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਾਰ੍ਥੇषੁ ਦਾਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ—'ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦਿਲੋਂ ਦਿਓ।'