ਤਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਵੈ ਲਜ੍ਜਸੇ ਮੁਹੁਃ ਪਾਪੇषੁ ਰਮਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹਾਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ 'ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ' ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਲੱਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਵਞ੍ਚਕਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤੀ ਸ਼੍ਲਾਘਸੇ ਕਥਮ੍ ਸੁਖਂ ਨ ਤਾਦृਕ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪੋ ਯਥਾ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਤਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਛਤਾਵਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਝੂਠੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ।
ਨ ਤਥਾ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸੁਰਯਾ ਦਾਰੁਣੋ ਮਦਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਨਿਧਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਵੈ ਵਿਦੁषਾਮ੍ ਅਪਿ
ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਜੋ ਨਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਤਨਾ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ।
ਸਦੈਵ ਰਮਸੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਕਾਰਿषੁ ਅਹਂ ਵਸਾਮਿ ਯੋਗ੍ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੁਰਾ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵਨੁਰਕ੍ਤੇषੁ ਕृਤਜ੍ਞੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ ਸਦਾਚਾਰੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਗੁਰੁਸੇਵੋਦ੍ਯਤੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਭਾਰੀ, ਵੱਡੇ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਸ਼ੂਰੇषੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਸਾਧੁषੁ ਨਿਵਸਾਮਿ ਸਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ, ਗਿਆਨੀ, ਬਹਾਦਰ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੱਡਾਪਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤ੍ਸੁ ਵ੍ਰਤਚਾਰਿषੁ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁषੁ ਨਿਰ੍ਭਯੇषੁ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਭਿਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਰਭਯ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਣ।
ਰਾਜਵਰ੍ਤਿषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਿष੍ਠੁਰੇषੁ ਖਲੇषੁ ਚ ਪਿਸ਼ੁਨੇषੁ ਚ ਲੁਬ੍ਧੇषੁ ਵਿਕृਤੇषੁ ਸ਼ਠੇषੁ ਚ
ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀਆਂ, ਨਿਰਦਈਆਂ, ਚਲਾਕਾਂ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਲਾਲਚੀਆਂ, ਵਿਗੜੇ ਤੇ ਠੱਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਕृਤਘ੍ਨੇषੁ ਧਰ੍ਮਘਾਤਿषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਿष੍ਵ੍ ਅਨਿष੍ਟੇषੁ ਭਗ੍ਨਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਸਭਿਆ, ਅਭਾਰੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਾਪਸੰਦ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਵਿਵਦਮਾਨੇ ਤੇ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਮਾਮ੍ ਉਭੇ ਅਪਿ ਤਯੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਯੋਕ੍ਤੇ ਤੇ ਉਭੇ ਅਪਿ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਆਪਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰਾਸ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਵਾਦਂ ਤਾ ਏਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨੇਤਰੇ
ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ; ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਭਵਾਸ਼੍ ਚ ਯਾਃ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਏਗੀ।
ਸੈਵ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤਿਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀ ਸੈਵ ਸਂਦੇਹਕਰ੍ਤਰੀ ਤੇ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਭੁਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਮ੍ਯਾ ਚ ਸਹਿਤੇ ਅਪਿ
ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਓ।
ਅਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਯਯੁਰ੍ ਆਪਗਾਮ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਆਪਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗੌਤਮ੍ਯੈ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਈਆਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਮ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਸੁ ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਭੁਵਿ ਨਾਰਦ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੀष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਗੌਤਮੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਨਾਰਦ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਤਪਃਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸਂਜ੍ਞਿਤਾ ਧਨਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਕੀਰਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਿਆਨ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—
ਭੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚਾਥ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਲਜ੍ਜਾ ਧृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਆਪਸ੍ ਤਥਾ ਮਹੀ
ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮੁਕਤੀ, ਯਾਦ, ਲੱਜਾ, ਹੌਸਲਾ, ਮਾਫ਼ੀ, ਸਿਧੀ, ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ—
ਅਹਂਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਥੌषਧ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਿਭਾਵਰੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਆਸ਼ਿषਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਮਾਯਾ ਉषਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦਵਾਈਆਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਾਤ, ਆਕਾਸ਼, ਚਾਂਦਨੀ, ਅਸੀਸ, ਸੁਖ, ਫੈਲਾਅ, ਮਾਇਆ, ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ—
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਧੀਰੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਥ ਸਾਧੁषੁ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਧੀਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯਨੁਸਾਰਿषੁ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਾ ਤਤ੍ ਤਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਹੀ ਝਲਕ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਯਂ ਜਗਤ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤਾਂ ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯਾ ਹੀਨਂ ਨ ਕਿਂਚਨ ਅਤ੍ਰੇਮਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਉਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ ਲੱਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਵੈਰਕਾਰ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ, ਚੱਲ।' ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਾਭਿਭਵੋ ਗਙ੍ਗਾ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮਤੇ ਦੇਵਰ੍षਿਮੁਨਿਜੁष੍ਟਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ!
ਭਾਨੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠੇਤਿ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਥਵਿਸ਼ਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਸ਼ਮਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਧੁਚਛੰਦਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ।