ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਨੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਯਯੌ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋषਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਘਰ ਜਾ,' ਤੇ ਮੌਦਗਲਯ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਮ੍ ਅਹੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਿਃ ਅਹੋ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਕੈਰ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਵਾਹ, ਇਹ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ! ਵਾਹ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ ਫਲ ਹੈ! ਵਾਹ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ! ਇਹ ਵੱਡਿਆਈ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਬੁਭੁਜੇ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਚ
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਭੋਗਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ—ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੌਦਗਲਯ ਦਾ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸ਼ਣੂ-ਭਗਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਥਂਚਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜਿਕਰ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦਿਭਿਃ
ਦੋਵਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਸਂਵਾਦਸ਼੍ ਚ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਦਰਿਦ੍ਰਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨ੍ਯਾਵ੍ ਉਭੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਮੀਯਤੁਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਰਿਦਰ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ; ਦੋਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਾਪृਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਮਿਥਃ ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਓਜਸਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ!' ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।'
ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਵਾ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਦੇਹਭਾਜੋ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਮृਤਾ ਇਵ
ਮੈਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੁਲ, ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਦਰਿਦ੍ਰਯਾ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰੈਵਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ; ਮੁਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ।'
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਲੋਭਸ਼੍ ਚ ਮਦੋ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਯਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਰੈਤੇ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲੋਭ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਈਰਖਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਭਯੋਦ੍ਭੂਤਿਰ੍ ਉਨ੍ਮਾਦ ਈਰ੍ष੍ਯਾ ਉਦ੍ਧਤਵृਤ੍ਤਿਤਾ ਯਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਰੈਤੇ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਡਰ, ਪਾਗਲਪਨ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਘਮੰਡ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਦਰਿਦ੍ਰਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਦਰਿਦਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਂਕृਤੋ ਮਯਾ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੋ ਭਵਤਿ ਪੂਜਿਤਃ ਨਿਰ੍ਧਨਃ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਭੂਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹੀਤਿ ਵਚਨਦ੍ਵਾਰਾ ਦੇਹਸ੍ਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧੀਸ਼੍ਰੀਹ੍ਰੀਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤਯਃ
‘ਸਰੀਰ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜ ਦੇਵੀਆਂ — ਬੁਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਲਜਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਕੀਰਤੀ — ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ ਗੁਣਾ ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਵਨ੍ ਨਾਰ੍ਥਯਤੇ ਪਰਮ੍ ਅਰ੍ਥੀ ਚੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਵ ਗੁਣਾਃ ਕ੍ਵ ਚ ਗੌਰਵਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਕੋਲ ਗੁਣ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਣ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਤਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮੋ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਲਯਃ ਨਮਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ ਨਾਰ੍ਥਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕष੍ਟਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਾਪਾਪਂ ਨਿਰ੍ਧਨਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ ਨ ਮਾਨਯਤਿ ਨੋ ਵਕ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਧਨਂ ਜਨਃ
ਇਹ ਗਰੀਬੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ: ਕੋਈ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਛੂਹਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਹਮ੍ ਏਵ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦਰਿਦ੍ਰੇ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹਾਂ; ਗਰੀਬੀ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ।
ਤਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਵੈ ਲਜ੍ਜਸੇ ਮੁਹੁਃ ਪਾਪੇषੁ ਰਮਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹਾਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ 'ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ' ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਲੱਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਵਞ੍ਚਕਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਤੀ ਸ਼੍ਲਾਘਸੇ ਕਥਮ੍ ਸੁਖਂ ਨ ਤਾਦृਕ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪੋ ਯਥਾ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਤਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਛਤਾਵਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਝੂਠੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ।
ਨ ਤਥਾ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸੁਰਯਾ ਦਾਰੁਣੋ ਮਦਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਨਿਧਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਵੈ ਵਿਦੁषਾਮ੍ ਅਪਿ
ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਜੋ ਨਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਤਨਾ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ।
ਸਦੈਵ ਰਮਸੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਕਾਰਿषੁ ਅਹਂ ਵਸਾਮਿ ਯੋਗ੍ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੁਰਾ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵਨੁਰਕ੍ਤੇषੁ ਕृਤਜ੍ਞੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ ਸਦਾਚਾਰੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਗੁਰੁਸੇਵੋਦ੍ਯਤੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਭਾਰੀ, ਵੱਡੇ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਸ਼ੂਰੇषੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਸਾਧੁषੁ ਨਿਵਸਾਮਿ ਸਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ, ਗਿਆਨੀ, ਬਹਾਦਰ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੱਡਾਪਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤ੍ਸੁ ਵ੍ਰਤਚਾਰਿषੁ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁषੁ ਨਿਰ੍ਭਯੇषੁ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਭਿਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਰਭਯ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਣ।
ਰਾਜਵਰ੍ਤਿषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਿष੍ਠੁਰੇषੁ ਖਲੇषੁ ਚ ਪਿਸ਼ੁਨੇषੁ ਚ ਲੁਬ੍ਧੇषੁ ਵਿਕृਤੇषੁ ਸ਼ਠੇषੁ ਚ
ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀਆਂ, ਨਿਰਦਈਆਂ, ਚਲਾਕਾਂ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਲਾਲਚੀਆਂ, ਵਿਗੜੇ ਤੇ ਠੱਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਅਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਕृਤਘ੍ਨੇषੁ ਧਰ੍ਮਘਾਤਿषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਿष੍ਵ੍ ਅਨਿष੍ਟੇषੁ ਭਗ੍ਨਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਸਭਿਆ, ਅਭਾਰੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਾਪਸੰਦ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।