ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਮृਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸ਼ੋਕਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਕਥਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਗ਼ਮ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕृਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਭੂਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨ ਕੋਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿਤਾਹਿਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੋਪ੍ਯਤੇ ਬੀਜਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ਰਸਾਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਨਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਬੀਜਾਜ੍ ਜਾਤ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅੰਬ ਦਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕृਤਾ ਗੌਤਮੀਸੇਵਾ ਨਾਰ੍ਚਿਤੌ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਕਥਂ ਭਾਜਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਮਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ ਦੀਯਤੇ ਤਦ੍ ਏਵੇਹ ਪਰਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਓਹੀ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਭੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮृਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਾਰ੍ਭਿਃ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ ਸਦੈਵ ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋषਣਾਤ੍
ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਕੂਸ਼ ਘਾਹ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਦਾਨੇਨ ਨ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭੋਗਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਾਚਰਣਾਚ੍ ਛੁਦ੍ਧੋ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਨਰਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਰਤਿਹਤਜ੍ਞਾਨੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਲਭਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੇਹ ਪੂਰ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਦਾਨਾਦਿਨਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦੁਃਖਨਿਬਰ੍ਹਣਾਤ੍ ਅਥਵਾ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭੂਯਾਦ੍ ਭੁਕ੍ਤੇਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਜਾਤਾ ਚੇਦ੍ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੀਯਤੇ ਮਾਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਥਵਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹੀ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਥ ਯਦ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਏਵੇਹ ਨ ਭੋਗਾਯਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਹਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਮ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਥਵਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਯ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਏ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਯਂ ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਂਚਨ ਦੇਹਾਦਿ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਇਹਾਨਯਸ੍ਵ ਕਣਿਸ਼ਂ ਮਮਾਯਂ ਚਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਰੰਤ ਕਣਿਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ ਅਯਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨਪਸੰਦ ਤੇ ਯੋਗ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਪਾਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਓਹੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਹਸ੍ਤੇ ਕਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਨਾਜ ਦੇ ਦਾਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਸਪ੍ਤ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਤੁ ਭਵਿਤਾਰੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤਾਵਤ੍ ਕਾਮਾ ਮਨੀषਿਤਾਃ ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ—ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ—ਮਿਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਨਃਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਭੂषਣਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਪ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਕੁਝ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਨੋਕ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਯਯੌ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋषਿਰ੍ ਅਭਾषਤ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਘਰ ਜਾ,' ਤੇ ਮੌਦਗਲਯ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੋ ऽਯਮ੍ ਅਹੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਨੁਸ੍ਮृਤਿਃ ਅਹੋ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਕੈਰ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਵਾਹ, ਇਹ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ! ਵਾਹ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ ਫਲ ਹੈ! ਵਾਹ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ! ਇਹ ਵੱਡਿਆਈ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਬੁਭੁਜੇ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ ਚ
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਭੋਗਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ—ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੌਦਗਲਯ ਦਾ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸ਼ਣੂ-ਭਗਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਥਂਚਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਪੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜਿਕਰ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾਯਿਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦਿਭਿਃ
ਦੋਵਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਸਂਵਾਦਸ਼੍ ਚ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਦਰਿਦ੍ਰਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਰੋਧਿਨ੍ਯਾਵ੍ ਉਭੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਮੀਯਤੁਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਰਿਦਰ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ; ਦੋਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਾਪृਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਮਿਥਃ ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਓਜਸਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ!' ਦਰਿਦਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।'
ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਵਾ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਦੇਹਭਾਜੋ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਮृਤਾ ਇਵ
ਮੈਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੁਲ, ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।