ਤਤੋ ऽਪਰਾਹ੍ਣਸਮਯੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲਿਮ੍ ਯਾਹਿ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੌਦਗਲਯਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ,' ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਾਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਸ੍ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਦੇਵੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ऽਪਿ ਤਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਦਾਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਨਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਮੌਦਗਲਯਾ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਸ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਬ੍ਜਪਰਾਯਣਃ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਪਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਉਹ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੌਦਗਲਯਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਵਾਪਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਨੀਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਥੀਨਾਂ ਬਾਲਾਨਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਜੋ ਵੀ ਸਬਜ਼ੀ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਫਲ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੋਜਨਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਤਵ੍ਰਤਾ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੱਛੋਂ ਖਾਂਦੀ; ਤੇ ਜਦ ਸਭ ਖਾ ਲੈਂਦੇ, ਮੌਦਗਲਯਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਕ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਹਰ੍षਿਤਃ ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ਯ ਰਹੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਦੇ; ਇੰਝ ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੌਦਗਲਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਸਮੀਪਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਃ ਤਥਾਪਿ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਤਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਉਹ ਜਗਤਪਤੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪृਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਦਾਸੌ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਏਤਿ ਚ ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਜਰਾਜਨ੍ਮਰੁਜੋ ਮृਤਿਃ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਤੋ ਦृष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਚ੍ਛ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਢਾਪਾ, ਜਨਮ, ਦਰਦ ਤੇ ਮੌਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੇ? ਇਸ ਲਈ ਜਗਤਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਵਦ੍ ਧਰਿਮ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਸ਼੍ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੌਦਗਲਯਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਮृਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸ਼ੋਕਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁष੍ਕृਤਮ੍ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਕਥਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਗ਼ਮ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕृਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਭੂਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨ ਕੋਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿਤਾਹਿਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੋਪ੍ਯਤੇ ਬੀਜਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ ਰਸਾਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਨਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਬੀਜਾਜ੍ ਜਾਤ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅੰਬ ਦਾ ਬੀਜ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕृਤਾ ਗੌਤਮੀਸੇਵਾ ਨਾਰ੍ਚਿਤੌ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਕਥਂ ਭਾਜਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਮਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ ਦੀਯਤੇ ਤਦ੍ ਏਵੇਹ ਪਰਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਓਹੀ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਭੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮृਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਾਰ੍ਭਿਃ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਚਿਕਰ੍ਮ ਸਦੈਵ ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋषਣਾਤ੍
ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਕੂਸ਼ ਘਾਹ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਦਾਨੇਨ ਨ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭੋਗਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਾਚਰਣਾਚ੍ ਛੁਦ੍ਧੋ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਨਰਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਰਤਿਹਤਜ੍ਞਾਨੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਲਭਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੇਹ ਪੂਰ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਦਾਨਾਦਿਨਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦੁਃਖਨਿਬਰ੍ਹਣਾਤ੍ ਅਥਵਾ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭੂਯਾਦ੍ ਭੁਕ੍ਤੇਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਜਾਤਾ ਚੇਦ੍ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੀਯਤੇ ਮਾਮ੍ ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਥਵਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹੀ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਥ ਯਦ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਏਵੇਹ ਨ ਭੋਗਾਯਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਹਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਮ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਥਵਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਯ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਏ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਯਂ ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਂਚਨ ਦੇਹਾਦਿ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਇਹਾਨਯਸ੍ਵ ਕਣਿਸ਼ਂ ਮਮਾਯਂ ਚਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਰੰਤ ਕਣਿਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ ਅਯਂ ਭੋਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨਪਸੰਦ ਤੇ ਯੋਗ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਪਾਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਓਹੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਹਸ੍ਤੇ ਕਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਨਾਜ ਦੇ ਦਾਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਸਪ੍ਤ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਤੁ ਭਵਿਤਾਰੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤਾਵਤ੍ ਕਾਮਾ ਮਨੀषਿਤਾਃ ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ—ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ—ਮਿਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮਨਃਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਭੂषਣਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਪ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜਗਤ ਵਿਚ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਕੁਝ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਮੌਦਗਲਯ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।