ਸ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾ ਵਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਗਮਦ੍ ਅਧੋ ऽਹਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ।' ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਉਪਰ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ; ਅੰਤ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤਦੈਵਂ ਮਮ ਧੀਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਮਮ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮਤਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਵਚਃ ਨਾਨਾਵਿਧੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਾਨृਤਾਤ੍ ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ? ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾ ਵਾਚਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਗਰ੍ਦਭਾਕृਤਿਭੀषਣਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਤਦਾ ਅਬ੍ਰਵਂ ਤਂ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸੀਨਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਮਮੇਤਿ ਵਦਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਭੌ ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ।' ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਨ।
ਏਕਰੂਪਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੌ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵ੍ ਇਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੀਤਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਵਂ ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਜਗਨ੍ਨਾਥੌ ਵਾਚਂ ਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਭੂਯਾ ਨਾਨृਤਾਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
'ਤੂੰ ਮਾੜੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਸਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਦੀਭਾਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੀਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ਅਹਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਾਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਚਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਾਃ ਪਾਪਰੂਪਾਸ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੁਣੋਂ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ ਛਾਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੌ ਦੇਵੌ ਪ੍ਰਣਤਾ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਾਪਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਝੁਕ ਗਏ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੌ ਦੇਵਦੇਵੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਰਿਹਰਾਵ੍ ਏਵਂ ਵਾਚਂ ਵਾਚਮ੍ ਅਥੋਚਤੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਤਦਾ ਪੁਨਰ੍ ਵਪੁਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇਂਗੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾਭਵਤ੍ ਭਾਗੀਰਥੀ ਗੌਤਮੀ ਚ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਸਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾਣੀਤਿ ਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਸੈਵ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਉਭਯਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਂਗਮੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਸਂਗਮਸ਼੍ ਚ ਵਾਣੀਸਂਗਮ ਏਵ ਚ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਸਂਗਤਾ ਦੇਵੀ ਵਾਣੀ ਵਾਚਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਾਣੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ—ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਣੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਗੌਤਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਚਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਯਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧੂਯ ਵਾਗ੍ਦੌष੍ਟ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਚ ਧਾਮਾਗਮਤ੍ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਂਗਮੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਵਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਦਾਨਹੋਮਾਦਿਕਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਪਵਾਸਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਥੇ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਾਨ, ਹੋਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ, ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਨ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਨਃ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ ਨਾਨਾਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਸ਼ੇषਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਵਿਧਾਯਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸੌ ਉੱਨੀ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਦ੍ਗਲਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ऋषਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਥੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਮੁਦਗਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਦਗਲਯਾ ਨਾਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੁ ਜਾਬਾਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸੁਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਪਿਤਾ ऋषਿਸ੍ ਤਥਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਮੁਦ੍ਗਲੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਬਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਉ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੁਦਗਲ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ਼ੁਭਾ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਏਵ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ। ਉਹ ਮੌਦਗਲਯਾ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਮृਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਮੀਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਇਹੀ ਕੰਮ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ! ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕੁਸ਼ਾ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਰਾਤ।
ਗੁਰੂਦਿਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਵਮਾਨਸਸਰੋਰੁਹੇ ਆਵਾਹਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲਿਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਮੌਦਗਲਯਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਸਦਾ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨਾਹੂਤਸ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨ੍ ਏਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭਰ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਵੈਨਤੇਯਮ੍ ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ।
ਪੂਜਿਤਸ੍ ਤੇਨ ऋषਿਣਾ ਸ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤੇ ਚ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਾਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਦਗਲਯਾ ਵਲੋਂ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਦਗਲਯਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।