ਮਾਯਾਰੂਪਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਰਦ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਅਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸਤਰੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਮਖੇ ਵਿਧ੍ਵਂਸ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਥੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਤੁ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਆਜੌ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਏਵ ਮृਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਹ ਚਕਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਚਕਰਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ; ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਣੀਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਮੋਚਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਵਾਣੀਸੰਗਮ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਸ਼੍ ਚ ਸਂਵਾਦੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਵਾਦ ਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਕਿਲ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੈਵੀ ਪੁਤ੍ਰ ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਜੋਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਥੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਸੀ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮਿਥਃ ਦੈਵੀ ਵਾਕ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪ੍ਰਾਹ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ'; ਤਦ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾ ਵਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਗਮਦ੍ ਅਧੋ ऽਹਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ।' ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਉਪਰ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ; ਅੰਤ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤਦੈਵਂ ਮਮ ਧੀਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਮਮ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮਤਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਵਚਃ ਨਾਨਾਵਿਧੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਾਨृਤਾਤ੍ ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ? ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾ ਵਾਚਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਗਰ੍ਦਭਾਕृਤਿਭੀषਣਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਤਦਾ ਅਬ੍ਰਵਂ ਤਂ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸੀਨਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਮਮੇਤਿ ਵਦਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਭੌ ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ।' ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਨ।
ਏਕਰੂਪਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੌ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵ੍ ਇਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੀਤਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਵਂ ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਜਗਨ੍ਨਾਥੌ ਵਾਚਂ ਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਭੂਯਾ ਨਾਨृਤਾਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
'ਤੂੰ ਮਾੜੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਸਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਦੀਭਾਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੀਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ਅਹਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਉਕ੍ਤਾਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਚਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਾਃ ਪਾਪਰੂਪਾਸ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੁਣੋਂ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ ਛਾਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੌ ਦੇਵੌ ਪ੍ਰਣਤਾ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਾਪਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਝੁਕ ਗਏ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੌ ਦੇਵਦੇਵੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਰਿਹਰਾਵ੍ ਏਵਂ ਵਾਚਂ ਵਾਚਮ੍ ਅਥੋਚਤੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਤਦਾ ਪੁਨਰ੍ ਵਪੁਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇਂਗੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾਭਵਤ੍ ਭਾਗੀਰਥੀ ਗੌਤਮੀ ਚ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀ ਸਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਸੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾਣੀਤਿ ਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਸੈਵ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਉਭਯਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਂਗਮੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਸਂਗਮਸ਼੍ ਚ ਵਾਣੀਸਂਗਮ ਏਵ ਚ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਸਂਗਤਾ ਦੇਵੀ ਵਾਣੀ ਵਾਚਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਾਣੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ—ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਣੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਗੌਤਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਚਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਪਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਯਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।