ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਇਹ 'ਚਕਰਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਨੇ ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਸੱਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨ ਉਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ ਅਤਿਭੀषਣੇ ਮਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਥ ਮੁਨਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕृਤ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਘਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾਹਂ ਪ੍ਰਮਦਾਰੂਪਂ ਮਾਯਯਾਸृਜ੍ਯ ਨਾਰਦ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਤਦ ਮੈਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਮ੍ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਮੁਨੇ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ऋषਯੋ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਦਾਯ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਾਇਆ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਅਜੈਕਾ ਯਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕृष੍ਣਲੋਹਿਤਰੂਪਿਣੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧਯਾ ਸਾਸ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜੋ 'ਅਜੈਕਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, 'ਮੁਕਤਕੇਸ਼ੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਲੋਕਤ੍ਰਿਤਯਸਂਮੋਹਦਾਯਿਨੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਤਦ੍ਬਲਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਪਣੀ ਮੱਨ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਗੌਤਮੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਯਜ੍ਞਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਨ੍ਮਖਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੁਬਾਰਾ ਯਜਨ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀ, ਉੱਤੇ ਆਏ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਾਟਾਨ੍ਤਿਕੇ ਮਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਃ ਤਤੋ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਨੇੜੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ, ਹੱਸਣ ਅਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣਾਤਿਦਰ੍ਪਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ 'ਸ਼ੰਬਰ' ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਮਾਯਾਰੂਪਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਰਦ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਅਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਤਨ੍ਮਾਯਾਬਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸਤਰੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਮਖੇ ਵਿਧ੍ਵਂਸ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਥੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਤੁ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਆਜੌ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਏਵ ਮृਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਹ ਚਕਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ऋषਿਭਿਸ੍ ਤਨ੍ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਚਕਰਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ; ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਣੀਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਮੋਚਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਵਾਣੀਸੰਗਮ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਸ਼੍ ਚ ਸਂਵਾਦੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਵਾਦ ਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਕਿਲ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੈਵੀ ਪੁਤ੍ਰ ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਜੋਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਥੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਸੀ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮਿਥਃ ਦੈਵੀ ਵਾਕ੍ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪ੍ਰਾਹ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ'; ਤਦ ਦਿਵਿਆ ਵਾਣੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾ ਵਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥਃ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਗਮਦ੍ ਅਧੋ ऽਹਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ।' ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਉਪਰ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਦੂਰਤਰਂ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਜੋਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ; ਅੰਤ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤਦੈਵਂ ਮਮ ਧੀਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਮ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਭਵੇਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਮਮ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮਤਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੀਡਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਵਚਃ ਨਾਨਾਵਿਧੇषੁ ਪਾਪੇषੁ ਨਾਨृਤਾਤ੍ ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ? ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾ ਵਾਚਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਗਰ੍ਦਭਾਕृਤਿਭੀषਣਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਤਦਾ ਅਬ੍ਰਵਂ ਤਂ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸੀਨਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੇਨ ਜ੍ਯੈष੍ਠ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਮਮੇਤਿ ਵਦਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਭੌ ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ।' ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਨ।
ਏਕਰੂਪਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੌ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵ੍ ਇਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭੀਤਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਵਂ ਤਾਵ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਜਗਨ੍ਨਾਥੌ ਵਾਚਂ ਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਊਚਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਂ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਭੂਯਾ ਨਾਨृਤਾਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
'ਤੂੰ ਮਾੜੀ, ਨਦੀ ਬਣ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'