ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਪਾਵਨ੍ਯਾਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਵਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ੍ਤੁਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭृਤ੍ਯੌ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਈਸ਼ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਦਾ ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਦੇਵਤਰ੍ਪਣਯੋਰ੍ ਯਮਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਘਹਾਰਿਣ੍ਯਾਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਮਾਨਸਃ ਤਥੈਵ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਯਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਨੁਂ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਆਪਣੇ ਦੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਮ ਨੇ, ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਤ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰਮਾਯਾ ਵਿਸ਼ਾਪਕਮ੍ ਵਰਾਨ੍ ਅਯਾਚਤ ਬਹੂਂਲ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਈ ਵਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਾਨਿ ਨ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਬਾਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਪਾਣੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਗੋ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਯਜਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧੁਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਉਸ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੋਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਕृਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਠਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ ਅਧੀਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਵੇਦਾ ਵੈ ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਤ੍ਰਯੀਮਯੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਧਨਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੂਤ੍ਰਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨਿਯਤੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਤੇਨੇष੍ਟਾ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ (ਸੂਰਜ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਂਛਿਤ ਯਗਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਕੂਲੇ ਯਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਰੇਣ ਹਿ
ਯਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਦਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਜਪੇਨ ਸ੍ਤਵਨੇਨ ਚ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਿਤਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਪੂਣ, ਫਲ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਾਪ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅष੍ਟ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਾਰਦ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਜਨ੍ਮਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਠਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਕੁਲੈਃ ਸਹ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ—
ਤੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਪਾਪਾਨਿ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਸਂਪਦਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਇਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਨ੍ ਮਨੀषਿਤਮ੍ ਅਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ ਚਾਤਿਮਾਨਿਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ੍ਰੇ, ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਰਕਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਿ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਲਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਸਂਗਮਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਯਕਸ਼ਣੀਸੰਗਮ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਤ੍ਰਯਾਗਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋਃ ਸ੍ਵਸਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾ ਗੁਰੁਹਾਸਿਨੀ ऋषੀਣਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਗੌਤਮੀਤੀਰਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿੱਪਲਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ऋषੀਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਨ੍ ਸਾ ਜਹਾਸਾਤਿਗਰ੍ਵਿਤਾ ਯਾ ਗਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਾਵਯ ਵੌषਡ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੌषਡ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ! ਸੁਣੋ! ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ!'
ਵਿਸ੍ਵਰੇਣ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਪੁਃ ਸ੍ਰਾਵਿਣੀ ਭਵ ਤਤੋ ਨਦ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਤਿ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾ!' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਃ ਪੂਜ੍ਯ ऋषੀਨ੍ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਸਂਗਮ੍ਯ ਚੈਵ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਪਾਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਬਣਾਇਆ।