ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸੁਸ੍ਵਨੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਬਾਣੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਸਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗਾਵੋ ਲਬ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੈਰ੍ ਬਾਣਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਵਿਦਿਤਂ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਤੀਰਥ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਵਰ੍ਥੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਗਾਵੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ خاطر, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਗਵਾਮ੍ ਤੈਰ੍ ਗੋਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਯਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਟਾਪੂ ਬਣਾਇਆ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ।
ਯਜ੍ਞਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੋਦ੍ਵੀਪਂ ਗਾਙ੍ਗਮਧ੍ਯਤਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਤਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਯਜਨਤੀਰਥ, ਗੋਟਾਪੂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਅਸਾਰਾਪਾਰਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਤਰਿਃ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕਾ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਯੋਗਮਾਯਾ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਾਭਯਦਾਯਿਨੀ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਤਤਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਯੋਗਮਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੋਰਕਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਸਰਮਾਪੁਤ੍ਰੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਯਮਪ੍ਰਿਯੌ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਾਪਂ ਚਾਪਰਾਧਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ਵਿਸ਼ਾਪਕਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਯਮਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣਾ ਮਾਮਲਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸੌਰਿਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਸੌਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਪਾਵਨ੍ਯਾਂ ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਵਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਵਤ੍ਸ ਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਦੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ੍ਤੁਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭृਤ੍ਯੌ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਈਸ਼ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਦਾ ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਦੇਵਤਰ੍ਪਣਯੋਰ੍ ਯਮਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਘਹਾਰਿਣ੍ਯਾਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਮਾਨਸਃ ਤਥੈਵ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਯਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਨੁਂ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਆਪਣੇ ਦੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਮ ਨੇ, ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦਤ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰਮਾਯਾ ਵਿਸ਼ਾਪਕਮ੍ ਵਰਾਨ੍ ਅਯਾਚਤ ਬਹੂਂਲ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਈ ਵਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਾਨਿ ਨ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਬਾਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਪਾਣੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਗੋ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਯਜਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧੁਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਉਸ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੋਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਕृਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਠਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ ਅਧੀਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਵੇਦਾ ਵੈ ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਤ੍ਰਯੀਮਯੀ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਧਨਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੂਤ੍ਰਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨਿਯਤੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਤੇਨੇष੍ਟਾ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ (ਸੂਰਜ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਂਛਿਤ ਯਗਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਕੂਲੇ ਯਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਪੂਜਿਤਮ੍ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਰੇਣ ਹਿ
ਯਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਦਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਜਪੇਨ ਸ੍ਤਵਨੇਨ ਚ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਿਤਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਪੂਣ, ਫਲ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਾਪ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅष੍ਟ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਾਰਦ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਜਨ੍ਮਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਠਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਕੁਲੈਃ ਸਹ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ—