ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਸ਼੍ਵਾਨਯੋਰ੍ ਮਾਤਰਂ ਸ਼ੁਨੀਮ੍ ਪ੍ਰਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਦਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੁਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਹृਤਾ ਗਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪਸ਼੍ਵਰ੍ਥੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ ਛੁਨੀ
ਯਜਨ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੱਤੀ ਆ ਕੇ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰਕੈਃ ਨੀਤਾ ਗਾ ਯਜ੍ਞਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਸੁਰਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਰ-ਪਿੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਚਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਯਂ ਵਿਕृਤਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਅਸ੍ਯਾ ਮਤੇਨ ਤਾ ਗਾਵੋ ਨੀਤਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਪਾਪੇਯਂ ਸੁਕृਤੀਵੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਇਹ ਕੁੱਤੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਪਾਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਪਾਪ ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਗੁਰੋਰ੍ ਵਚਨਾਚ੍ ਛਕ੍ਰਃ ਪਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹਰਚ੍ ਛੁਨੀਮ੍ ਪਦਾਘਾਤਾਤ੍ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੇ
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੂਧ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੀਤਾਸ੍ ਤੁ ਗਾ ਮਮ
ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਦੂਧ ਪੀਤਾ, ਹੇ ਕੁੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।'
ਨਾਪਰਾਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਨਾਥ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਨਾਪਰਾਧੋ ਨ ਚੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਕਿਂ ਨਾਥ ਰਿਪਵੋ ਬਲਿਨਸ੍ ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਉਦੇਖੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ? ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀ ਵਾਕਈ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗੁਰੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਦੁष੍ਟਾ ਰਿਪੂਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਇਹ ਕੁੱਤੀ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਪਿष੍ਠੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਨੀ ਭਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪਾਪਭੂਤਾ ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਪਾਪਕਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ, ਹੇ ਕੁੱਤੀ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਤਦੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਾਪੇਨ ਮਾਨੁषੇ ਸਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਮਘਵਤਾ ਪਾਪਾਤ੍ ਸਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ; ਮਘਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਗਾਵੋ ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ ਨੀਤਾਸ੍ ਤਾਸਾਮ੍ ਆਨਯਨਾਯ ਚ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸੁਰਪਤਿਰ੍ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਗਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਨੁਜਾਨ੍ ਗੋਹਰ੍ਤॄਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍ ਅਕਰੋਜ੍ ਜਗृਹੇ ਚ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ, ਦਨੁਜਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਯਲ੍ ਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਜਿਤਾਰਿਃ ਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੰਗ ਨਾਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਨੁਜਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਬਲੀਯਸਃ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਾਂ, ਦਨੁਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਜਘ੍ਨੇ ਸ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗਾ ਯੈਰ੍ ਨੀਤਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਰ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਾਰੰਗਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਿਤਿਜੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਆਸ਼ਾਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਾਨ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾ ਤਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਮਨੋਜਵੈਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਬਾਣੈਸ੍ ਤਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਹਨਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ ਦੇਵਾਰਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸੁਸ੍ਵਨੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਬਾਣੈਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਸਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼, ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗਾਵੋ ਲਬ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੈਰ੍ ਬਾਣਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਵਿਦਿਤਂ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਤੀਰਥ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਵਰ੍ਥੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਗਾਵੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ خاطر, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਗਵਾਮ੍ ਤੈਰ੍ ਗੋਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਯਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਟਾਪੂ ਬਣਾਇਆ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ।
ਯਜ੍ਞਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੋਦ੍ਵੀਪਂ ਗਾਙ੍ਗਮਧ੍ਯਤਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜਨਂ ਤਚ੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਯਜਨਤੀਰਥ, ਗੋਟਾਪੂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਅਸਾਰਾਪਾਰਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਤਰਿਃ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕਾ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਯੋਗਮਾਯਾ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਾਭਯਦਾਯਿਨੀ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਤਤਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਯੋਗਮਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੋਰਕਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਸਰਮਾਪੁਤ੍ਰੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਯਮਪ੍ਰਿਯੌ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਾਪਂ ਚਾਪਰਾਧਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ਵਿਸ਼ਾਪਕਰਣਂ ਚਾਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਯਮਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣਾ ਮਾਮਲਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸੌਰਿਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਸੌਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।