ਫੇਨਾਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਪਸਾਤੋषਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫੇਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਦੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਣਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਦੇ।' ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਾਨੀਹਿ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਸ੍ਯੈਵ ਗਙ੍ਗਾਵਿष੍ਣ੍ਵੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਇਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸਮਝੋ,' ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਭਸਾ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ੂਲਧਰਃ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਸ਼ਨਿਮ੍ ਸਖਾਭਵਤ੍ ਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਬ੍ਜਕਃ ਸ ਵृषਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ—ਅਬਜਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ।
ਦਿਵਿਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸਦਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵੇਤਿ ਵृषਾਕਪਿਮ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨਾਭੂਦ੍ ਅਨ੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਮ੍ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨ੍ ਆਹ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ:
ਨਾਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਣਮ੍ ऋਤੇ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ ਵृषਾਕਪੇਃ ਵਾਰਿ ਵਾਪਿ ਹਵਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਸਦਾ
'ਇੰਦਰਾਣੀ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚਾਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
'ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਨਾ ਆਖੀ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਾਯਿਨੀ ਸਾਪਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਲੀਨਾ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਕਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ, ਕੁਲਵੰਤ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵੈ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—'
ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਵृषਾਕਪੇਃ ਜਲੋਦ੍ਭਵਾਚ੍ ਚ ਮੇ ਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਬ੍ਜਕਾਲ੍ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਦੁਃਖਃ ਸੁਭਗੇ ਇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਕਿਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਤ੍ਤਾਨੁਗਾਮਿਨੀ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਅਟੱਲ। ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀਛ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁष੍ਕਰਾ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਿਂਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਥਾਦਿਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਜਾਯੈਵ ਪਰਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਹਿਤੈषਿਣੀ
ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੇਤ੍ ਕੁਲੀਨਾ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਣੀ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਰੂਪਵਤੀ ਗੁਣਾਢ੍ਯਾ ਸਂਪਤ੍ਸੁ ਚਾਪਤ੍ਸੁ ਸਮਾਨਰੂਪਾ ਤਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਇਹ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਧਿਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮਮੇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਵੋਦਿਤਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਰਲੋਕੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸਦृਸ਼ਂ ਨ ਚ ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਭਾਰ੍ਯਾਵਦ੍ ਭੇषਜਂ ਨਹਿ
ਪਰਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਇੱਥੇ, ਦੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਪਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਰਾਨਨੇ
ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤਯੇ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ ਅਨਨ੍ਯਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁੱਟਕਾਰਾ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਧਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਾਧਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚੇਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਬਲਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਵृषਾਕਪਿਰ੍ ਮਮ ਸਖਾ ਯੋ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੇਰੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਸਖੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਮਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਗੌਤਮੀ ਗਙ੍ਗਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਚੇਦਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਯਾਚਿष੍ਯੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤੁ ऋषਯੋ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅਰਜ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਗਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੇ ਚਾਬ੍ਜਕੇ ਚ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਃ ਸੁਰਾਃ ਏਕਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇੰਦਰੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਅਬਜਕਾ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਇੱਕ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤਾ, ਦੂਜੇ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਪਾਵਯਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਅਨ੍ਤਰੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਪਾਪਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯੁਰ੍ ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਇੱਥੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਾਪੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਪੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮੀ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪਰਮਾ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਭਿਃ ਅਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚ ਯੇ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ ਅਰ੍ਥਿਭ੍ਯਸ੍ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਦਾਤृਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਨ, ਯਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਂਭ੍ਵੋਸ਼੍ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਚ੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—
ਪੁਣ੍ਯਭਾਜੋ ਭਵੇਯੁਸ੍ ਤੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ ਅਸ਼ੇषਾਘਸਂਘਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਰਿਣੀ ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਉਹ ਉਹ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।