ਵਾਕ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਕृਤਿਃ ਤਦਰ੍ਥਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ ਯੇਨ ਜੇष੍ਯੇ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਵੋ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਦੇਹਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮੇ ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਜਾਤਃ ਪਰਾਭਵੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯੋਃ
ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਨ ਮਯੈਕੇਨ ਤੇ ਰਿਪੁਃ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਇਕਲੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ—'
ਆਰਾਧਯਸ੍ਵ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਸ਼ਰਣਂ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ
'—ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰੇ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਫਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।' ਮੁੜ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਯੋਗਾਭ੍ਯਸਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
'ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਂਗਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗੌਤਮੀਸਿਨ੍ਧੁਫੇਨਯੋਃ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇ ਯਦ੍ ਵਾ ਸਰਿਤਾਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਮੇ
'ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਿਯੈਵ ਭਵਤਿ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾਙ੍ਘ੍ਰਿਨਿਵਿष੍ਟਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਆਪਸਤੰਬ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ—'
ਆਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤੋषਮ੍ ਅਗਮਂ ਬਲਸੂਦਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚੈਵ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਗਦਾਧਰਮ੍
'—ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।'
ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਥ ਸਂਗਮੇ
ਆਪਸਤੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਫੇਨਾਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਪਸਾਤੋषਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫੇਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਦੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਣਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਦੇ।' ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਾਨੀਹਿ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਸ੍ਯੈਵ ਗਙ੍ਗਾਵਿष੍ਣ੍ਵੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਇਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸਮਝੋ,' ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਭਸਾ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ੂਲਧਰਃ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਸ਼ਨਿਮ੍ ਸਖਾਭਵਤ੍ ਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਬ੍ਜਕਃ ਸ ਵृषਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ—ਅਬਜਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ।
ਦਿਵਿਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸਦਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵੇਤਿ ਵृषਾਕਪਿਮ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨਾਭੂਦ੍ ਅਨ੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਮ੍ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨ੍ ਆਹ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ:
ਨਾਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਣਮ੍ ऋਤੇ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ ਵृषਾਕਪੇਃ ਵਾਰਿ ਵਾਪਿ ਹਵਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਸਦਾ
'ਇੰਦਰਾਣੀ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚਾਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
'ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਨਾ ਆਖੀ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਾਯਿਨੀ ਸਾਪਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਲੀਨਾ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਕਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ, ਕੁਲਵੰਤ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵੈ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—'
ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚ ਵृषਾਕਪੇਃ ਜਲੋਦ੍ਭਵਾਚ੍ ਚ ਮੇ ਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਬ੍ਜਕਾਲ੍ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਦੁਃਖਃ ਸੁਭਗੇ ਇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਕਿਂ ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਤ੍ਤਾਨੁਗਾਮਿਨੀ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਅਟੱਲ। ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀਛ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁष੍ਕਰਾ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਿਂਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਥਾਦਿਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਜਾਯੈਵ ਪਰਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਲੋਕਦ੍ਵਯਹਿਤੈषਿਣੀ
ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੇਤ੍ ਕੁਲੀਨਾ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਣੀ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਰੂਪਵਤੀ ਗੁਣਾਢ੍ਯਾ ਸਂਪਤ੍ਸੁ ਚਾਪਤ੍ਸੁ ਸਮਾਨਰੂਪਾ ਤਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਇਹ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਧਿਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮਮੇਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਵੋਦਿਤਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਰਲੋਕੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸਦृਸ਼ਂ ਨ ਚ ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਭਾਰ੍ਯਾਵਦ੍ ਭੇषਜਂ ਨਹਿ
ਪਰਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਇੱਥੇ, ਦੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਪਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਰਾਨਨੇ
ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤਯੇ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ ਅਨਨ੍ਯਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁੱਟਕਾਰਾ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਧਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਾਧਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚੇਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਬਲਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਵृषਾਕਪਿਰ੍ ਮਮ ਸਖਾ ਯੋ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੇਰੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।