ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਦਯਿਤਾ ਹਰੇਣ ਸਂਸ਼੍ਲੇषਸਂਲਾਪਪਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭਵਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੌ ਸੁਲਗ੍ਨਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ੍ਵੇਦਜਲਂ ਕਰਾਗ੍ਰੈਃ
ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਥੱਕ ਗਈ ਤੇ ਭਵ ਦੇ ਅਰਧ-ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦਾ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ ਧਰ੍ਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਥੋ ਦਾਨਮ੍ ਅਥੋ ਸੁਵृष੍ਟਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਧਰਂ ਸਰਾਂਸਿ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਫਲਾਨਿ ਚੈਵ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਫਿਰ ਦਾਨ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ, ਉੱਤਮ ਗੁਣ, ਪਾਣੀ, ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਸ੍ਤੂਨਿ ਵਪੁਃ ਸੁਵੇषਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਭਾਜੀਨਿ ਮਹੌषਧਾਨਿ ਨृਤ੍ਯਾਨਿ ਗੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਮृਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀ ਨੀਤਿਰ੍ ਅਥਾਨ੍ਨਪਾਨੇ
ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ, ਨ੍ਰਿਤ, ਗੀਤ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਨੀਤੀ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹੋਪਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਕਾਨਨਾਨਿ ਇष੍ਟਾਨਿ ਪੂਰ੍ਤਾਨਿ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭਰਣਾਸਨਾਨਿ
ਹਥਿਆਰ, ਵਿਦਿਆ, ਘਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਸਤਰ, ਤੀਰਥ, ਜੰਗਲ, ਯਜ, ਪੂਰਨ ਕੰਮ, ਮੰਗਲਕ ਰੀਤਾਂ, ਵਾਹਨ, ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਆਸਣ।
ਭਵਾਙ੍ਗਸਂਸਰ੍ਗਸੁਸਂਪ੍ਰਹਾਸ ਸੁਸ੍ਵੇਦਸਂਲਾਪਰਹਃਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਤਥੈਵ ਜਾਤਂ ਸਚਰਾਚਰਂ ਚ ਅਪਾਪਕਂ ਦੇਵਿ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਜਾਤਮ੍
ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ, ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਜਨਮੀਆਂ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਰਾਜਿ ਚੈਤਤ੍ ਤਵ ਦੇਵਿ ਭਾਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰਿ ਭੀਤਂ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੇ
ਸੁਖ, ਵਾਧੂ, ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗਾ, ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਇਸ ਲਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਭਯਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਕੇ ਤਰ੍ਕੈਰ੍ ਵਿਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਰੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ੍ ਤਦਾਦ੍ਵੈਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਨੌਮਿ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਕਈ ਲੋਕ ਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਤਿ-ਕਰਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਕਿਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਰਯਸੇ ਹਰੇ ਵਦ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਹੇ ਹਰੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।
ਬਲਵਾਨ੍ ਮੇ ਰਿਪੁਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਨਿਰ੍ ਯਥਾ ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤਲਂ ਨੀਤਃ ਪਰਿਭੂਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੇਕਧਾ
ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਿਮਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਕ੍ਸਾਯਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਕृਤਿਃ ਤਦਰ੍ਥਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ ਯੇਨ ਜੇष੍ਯੇ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਵੋ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਦੇਹਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮੇ ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਜਾਤਃ ਪਰਾਭਵੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯੋਃ
ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਨ ਮਯੈਕੇਨ ਤੇ ਰਿਪੁਃ ਵਧਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਹਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਇਕਲੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ—'
ਆਰਾਧਯਸ੍ਵ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਸ਼ਰਣਂ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ
'—ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰੇ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਫਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।' ਮੁੜ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸਸ੍ ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਯੋਗਾਭ੍ਯਸਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
'ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਅਭਿਆਸ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਸੰਗਮ ਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਂਗਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗੌਤਮੀਸਿਨ੍ਧੁਫੇਨਯੋਃ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰੇ ਯਦ੍ ਵਾ ਸਰਿਤਾਮ੍ ਅਥ ਸਂਗਮੇ
'ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਿਯੈਵ ਭਵਤਿ ਮੁਕੁਨ੍ਦਾਙ੍ਘ੍ਰਿਨਿਵਿष੍ਟਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰ ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਆਪਸਤੰਬ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ—'
ਆਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤੋषਮ੍ ਅਗਮਂ ਬਲਸੂਦਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚੈਵ ਤੋषਯਸ੍ਵ ਗਦਾਧਰਮ੍
'—ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।'
ਆਪਸ੍ਤਮ੍ਬੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯੇ ऽਥ ਸਂਗਮੇ
ਆਪਸਤੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਫੇਨਾਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਪਸਾਤੋषਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫੇਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਦੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਦੇਣਾ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਦੇ।' ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ।
ਦਤ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਾਨੀਹਿ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ ਛਿਵਸ੍ਯੈਵ ਗਙ੍ਗਾਵਿष੍ਣ੍ਵੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਇਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸਮਝੋ,' ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਭਸਾ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ੂਲਧਰਃ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਸ਼ਨਿਮ੍ ਸਖਾਭਵਤ੍ ਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਬ੍ਜਕਃ ਸ ਵृषਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ—ਅਬਜਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ।
ਦਿਵਿਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸਦਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵੇਤਿ ਵृषਾਕਪਿਮ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨਾਭੂਦ੍ ਅਨ੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਮ੍ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨ੍ ਆਹ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ:
ਨਾਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਣਮ੍ ऋਤੇ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ ਵृषਾਕਪੇਃ ਵਾਰਿ ਵਾਪਿ ਹਵਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਅਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਸਦਾ
'ਇੰਦਰਾਣੀ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਨਾਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚਾਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
'ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਨਾ ਆਖੀ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਾਯਿਨੀ ਸਾਪਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਲੀਨਾ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਾ ਕਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ, ਕੁਲਵੰਤ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵੈ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—'